DO IRENY EICHLERÓWNY
Warszawa, dnia 28 II 1958

Droga Pani Leno!
W rozgardiaszu premiery Wyzwolenia, który był większy nawet niż zazwyczaj, nie zdołałem zebrać się, by napisać list do Pani i przede wszystkim podziękować za obydwa listy Pani z Montrealu, świadczące o jakże miłej pamięci o mnie i o naszym teatrze. Aby nie pozostawić Pani w jakiejś niepewności, zatelegrafowałem na podany adres z krótką wiadomością, że spodziewamy się tu Pani po 10 marca (oczywiście nie chodzi o parę dni różnicy) i że trzeba by tu zrekonstruować Fedrę, która jest zupełnie niewygrana, do której to „robótki”, zresztą niezbyt długiej, przystąpilibyśmy zaraz i zapewne w parę prób można by być gotowym (może nawet w jakie dwie). Wyzwolenie idzie już od tygodnia niemal, ale premiera prasowa jest dopiero jutro, 1 marca, i chciałbym wnet móc Wyzwolenie przeplatać Fedrą, co i Pani będzie na rękę, bo nie będzie Panią tak męczyć. Poza tym robimy teraz Pannę mężatkę Korzeniowskiego, z Kurnakowiczem w roli Majora, a chcemy się zabrać do Henryka VI Bogusławskiego, bo to 200 rocznica jego urodzin i wypada Teatrowi Narodowemu ją uczcić.
Poza tym niewiele się u nas dzieje. Śnieżno i mroźno, od czasu do czasu chlapanina, ale zdaje się, że ze śniegiem i mrozem spotkała się Pani i w Kanadzie, bo ponoć cała Ameryka jest „po uszy” zaśnieżona. Bardzo jestem ciekaw, co nam będzie mogła Pani opowiedzieć o Anglii, a szczególnie o teatrach angielskich (jeśli miała Pani w ogóle czas i siły odwiedzać je). Powie nam Pani też, jaką miała Pani podróż do Londynu; tak się jej Pani obawiała, a sądząc z fotografii, nie dojechała Pani do Londynu w najgorszym stanie. Zapewne też tą samą drogą będzie Pani i wracała. Warszawie, o tutejszych premierach i plotkach teatralnych nie piszę, bo wszystko to Pani zobaczy i usłyszy na miejscu. Byłbym Pani bardzo wdzięczny, gdyby zechciała Pani podać dokładnie (w razie potrzeby depeszą), kiedy przyjedzie Pani, bo chcielibyśmy Panią, ja, a i koledzy, oczekiwać na lotnisku.
Kończę moją epistołę i raz jeszcze dziękuję za wszystko, przesyłam serdeczne ukłony i pozdrowienia ode mnie i Stasi oraz od wszystkich kolegów i koleżanek, które wiedzą, że mam pisać do Pani. „Rączki całuję.”
W. Horzyca