DO WŁADYSŁAWA ZAWISTOWSKIEGO
Lwów, 14 XII 1936
Kochany Władku!
Czas leci, zbliżamy się szybkim tempem do 15 grudnia, a tu z Warszawy nie mam żadnej wieści. Tym bardziej jest to dla mnie nie powiem przykre, ile żenujące, że, jak mi donoszą, po Warszawie rozniosło się szeroko, że ja obejmuję „Pion”. Byłbym Ci więc bardzo wdzięczny, gdybyś był tak dobry odpisać kilkoma słowami i donieść mi, w jakim stadium sprawa się znajduje, uważam bowiem, że jeśli mamy coś robić, to najwyższy czas. Byłem zdania, że od 15-go P. Czechowicz powinien już rezydować w „Pionie” i powoli przejmować agendy. Należałoby już teraz zabrać się jak najgoręcej do pracy, bo cóż to jest! Dwa tygodnie do Nowego Roku! Po prostu nie wyobrażam sobie, żeby można było zacząć choć jeden dzień później, bo zrobi się taką sarnią szmirę, jak się robiło dotychczas. Mój Boże! Jeśli Minister musi się taić długo zastanawiać nad tym, czy wygrać ostatnią stawkę, jaką jest obecna reorganizacja „Pionu”, to obawiam się, że pod rytm tego tempa można będzie zajechać tylko na cmentarz.
Raz jeszcze powiadam, że się bynajmniej nie napieram robić „Pionu”. Zechciej to wytłumaczyć Ministrowi, że ja kariery mojej pod żadnym warunkiem z „Pionem” łączyć nie myślę. Uważam jednak, że jeśli raz się powiedziało, iż trzeba zrobić, to per fas et nefas — zrobić to należy, tym bardziej że stugębna plotka Już uprzedziła wszystkie nasze ewentualne pociągnięcia. Ale na plotki nie ma rady.
Co słychać poza tym? Czy rozmawiałeś we wiadomej sprawie z Juliuszem [Osterwą] i Ministrem Korsakiem. I ta sprawa, o ile ma być rzeczywiście realizowana, musi być rozstrzygnięta w najbliższym czasie. Pamiętaj, że i ja mam pewne zobowiązania wobec miasta. A zresztą, gdyby nawet warszawska kombinacja była nierealna, to lwowska, ta, o której mówiliśmy, może mimo to interesować, i to nawet bardzo. Nie potrzebuję Cię zapewniać, że jest mi tu bardzo ciężko, że szykanują mnie na każdym kroku i robią mi przykrości, a ja, przy moim wyczerpaniu nerwowym, trzymam się ostatkami sił i powiadam sobie po cichu, że nie wolno mi dać się wyprowadzić z równowagi.
Miałbym do Ciebie jedną jeszcze konkretną zupełnie prośbę. Dolanowski obiecał mi dwukrotnie, iż zaległości moje w Funduszu Pracy odbierze sobie w formie przedstawień. Jeśli Łódź mogła dostać 30000 złotych efektywną gotówką za przedstawienia, to mnie mogą zrobić tyle, iż zaległości moje odbiorą sobie przedstawieniami. Przed rokiem rozmawiałem o tym z Dolanowskim, ale od tego czasu, mimo mojej interwencji, ani śladu jakiegoś załatwienia sprawy. Bądź więc tak dobry, zatelefonuj do Dolanowskiego i przypiłuj go nieco. Powiedz mu, że trochę nie wypada męczyć mnie egzekucjami, gdyż jak wiadomo majątku na teatrze nie zrobiłem. Niech więc zadecydują i wezmą ode mnie tyle a tyle przedstawień za zaległości. Gdy będę w Warszawie, wybiorę się jeszcze prócz tego do Dolanowskiego.
Pragnąłbym jeszcze przed Świętami być w Warszawie, uzależniam to jednak od wiadomości od Ciebie. Oczekując „tychże”, ściskam Cię i całuję.
W. Horzyca