Lwów, 21 I 1937
DO WŁADYSŁAWA ZAWISTOWSKIEGO
Kochany Władku!
Szlak mnie trafia i cholera mnie ciska, że ten Dolanowski, najmilszy zresztą człowiek, bardzo mi przyjazny jegomość, nie odpowiada ani słowem na podania moje w sprawie spłaty należności Funduszu Pracy przedstawieniami. Mogli swego czasu dać Wroczyńskiemu 30000  zł żywą gotówką, to mogą także i mnie uznać długi za pomocą przyjęcia przedstawień. Zresztą obiecał mi to Dolanowski. Od tego czasu mija pół roku, z górą, więcej nawet, blisko rok, a odpowiedzi żadnej nie ma.
Otóż bardzo Ci będę wdzięczny Kochany Władziu, jeśli do p. Mikołaja zadzwonisz i powiesz mu, że jestem w bardzo trudnym położeniu, że jest mi ciężko i w ogóle użyjesz barw, jakie uznasz za stosowne do przedstawienia mojego ciemnego położenia. W końcu powiesz, że muszą mi to uznać, bo tego wymaga dobro kultury na kresach. Bardzo Ci za to będę wdzięczny i zobowiązany. Tylko przypiłuj Dolanowskiego, bo jego trzeba przypiłować, żeby coś zrobił.
Ściskam Cię serdecznie i całuję.