DO JULII RYLSKIEJ
[Warszawa], 7 I 1938

Wielce Szanowna Pani,
Sprawa Whiteoaksów przedstawia się, zdaje się, jak najlepiej. Przekład Sz. Pani przeczytałem i uważam, że nie wymaga żadnych korektur, mimo że p. Haftman uprzedzał mnie, iż zgodnie z życzeniem Pani mam egzemplarz ten traktować jako „ołówkowy”. Przeczytaliśmy egzemplarz obaj z p. Cwojdzińskim i uważamy, że w tej formie, przy jakichś bardzo nieznacznych retuszach, może on wejść na scenę.
Pragnąłbym bardzo, aby Whiteoaksy weszli jak najprędzej w próby. Mam nadzieję, że uda mi się to przeprowadzić, jeśli tylko względy obsadowe pozwolą na to. Zdaje mi się jednak, że i z tymi trudnościami uda się nam rozprawić. Nawiasem mówiąc, trzeba by tytuł zmienić, gdyż nawet Rodzina Whiteoaksów zanadto przypomina Sprawy rodzinne. Myślałem już o Babuni, ale to znów pachnie zanadto Prusem. Zdaniem moim, będzie to łatwo znaleźć odpowiedni tytuł, ale zrobić to będzie się musiało, gdyż już sama obecność nazwiska trudno wymawialnego w tytule jest poważnym skrupułem i przemawia przeciwko powodzeniu. Głupie to, ale tak jest. W każdym razie proszę być spokojną o tekst przekładu, gdyż uważam, że korektury ze strony Pani już nie potrzebuje, a reżyser zawsze coś tam zmieni stosownie do potrzeb sceny.
O stronie materialnej mówił już dyr. Rudkowski z p. Haftmanrin, który z kolei miał do Sz. Pani napisać.
Korzystając ze sposobności, pozwalam sobie raz jeszcze przesłać serdeczne życzenia Noworoczne i kreślę się z wyrazami najgłębszego poważania.

W. Horzyca