DO JULII RYLSKIEJ
[Warszawa], 22 I 1938

Wielce Szanowna Pani,
A właśnie, że na przekór przypuszczeniom, czytam listy Pani i mam wrażenie, że dokładnie. Na to jednak poradzić nie mogę, że list, w którym wspomniałem o sztuce 6-me Etage, minął się z listem Sz. Pani, donoszącym mi o tej samej sztuce. Na tym polega więc tajemnica owego „nieporozumienia”.
Rozmawiałem z p. Rudkowskim na temat honorarium Pani i, o ile wiem, sprawa stanęła na tym, że od Whiteoaksów płacić będziemy 3%, przy czym Dyrekcja skłonna jest wypłacić pewną zaliczkę na poczet tych wpływów. Oczywiście, zaliczka ta może dochodzić do 200 zł mniej więcej, nie wiem jednak, czy nawet tyle. W tej sprawie p. Haftman porozumiewa się z p. Rudkowskim.
Co się zaś tyczy sztuki Priestleya, to akceptuję ją imieniem Teatru Narodowego i chciałbym omówić warunki. Chodzi tylko o to, kto reprezentuje Priestleya, względnie czy nie należałoby pomówić z Haftmanem, który załatwia wszystkie te sprawy, aby on pogadał z odnośną ajencją. Ze względu na to, iż zdarzyć się może, że sztuka Priestleya pójdzie niebawem, byłoby pożądane, by sprawę autoryzacji załatwić jak najprędzej.
Zdaje mi się, że w tym sezonie nie może się Pani uskarżać na to, że nasze teatry nie korzystają z Pani przekładów. Będzie to, chwała Bogu, czwarta sztuka, jaką w tym roku gralibyśmy w przekładzie Sz. Pani.
Pisząc ostatnio w sprawie nowości miałem oczywiście na myśli utwory, na które nie zwrócono może uwagi, a które warte są zainteresowania. Jeśli chodzi o 6-me Etage, to mamy już propozycję i przypuszczam, że dojdziemy co do tego z danym osobnikiem do porozumienia. Poza tym wie się mniej więcej, co grają w Paryżu i Londynie, nie zawsze zresztą zdając sobie sprawę z tego, co to właściwie jest, gdyż przeczytanie dwóch czy trzech recenzji nie jest jeszcze miarodajne. Co się tyczy sztuki Murraya, to zwrócę się w tej sprawie do Haftmana. Sztukę Somerset Maughama przyślę Pani razem z jeszcze jednym tomem, z Everyman-Library, gdzie jest 5 sztuk. Co do Passeura Pavillon Brûlé, to mam ją, a nawet zadatkowałem już jej przekład, nie wiem jednak, czy mimo wszystko tę trochę ponurą sztukę będziemy grali.
Z tytułem Whiteoaksów mamy jednak kłopot. Nie tak łatwo znaleźć jakiś stosowny tytuł. Muszę się przyznać, że ani Testament, ani Kiedy się ktoś w czepku urodził nie odpowiada mi. Nie jest też to odpowiednie dla Teatru Letniego. W tej chwili przyszedł mi na myśl tytuł Rodzinka. Może by to było niezłe. Babunia jest zanadto w innym stylu, a to, co proponuje dyr. Solski Bunia mu sto lat — zanadto, zdaniem moim, brzmi kinowo. Jednym słowem, kłopot dość spory.
Na razie poruszyłem, zdaje się, wszystkie nasze dzienne uprawy. Proszę nadal o wiadomości, jeśli wyczyta Pani coś ciekawego w „Observerze” albo gdzie indziej.
Proszę przyjąć wyrazy najgłębszego poważania.

W. Horzyca