DO JULII RYLSKIEJ
[Warszawa], 23 XI 1938
Wielce Szanowna Pani,
Serdecznie dziękuję za list oraz za wycinki z gazet angielskich, które odeślę natychmiast po przeczytaniu. Dotychczas nie zdołałem jeszcze przeczytać Room Service, chociaż już zacząłem, przerwały mi jednak różne polskie sztuki, które muszę czytać przed innymi.
Dostałem obecnie parę sztuk angielskich nowych, m.in. Tobias and The Angel Bridiego, a poza tym, jak już mówiłem, zamówiłem trzy ostatnie sztuki tegoż autora, które przypuszczam dziś, jutro dostanę! Ponieważ Pani bardzo interesowała się Tobiasem, przeto pozwalam sobie przesłać go do przejrzenia i przeczytania. Ja rzuciłem okiem na parę stron, by zorientować się, co to jest. Sam temat nie pociągający, jeśli chodzi o powodzenie, gdyż mityczno-biblijne, co nie jest przez naszą publiczność lubiane, ale sztuka może być ciekawa. Gdyby Pani zechciała mi zrobić z niej konotatkę, to byłbym bardzo zobowiązany. Dostałem również sztukę Morgana The Flashing Stream opatrzoną dużym wstępem filozoficznym, do którego chcę się teraz zabrać. Po przeczytaniu przyślę Pani do przejrzenia, tak samo jak i sztuki Bridiego.
Co się tyczy Salacrou, to mam o nim raczej bardzo ujemną relację, ale cóż można wiedzieć. Przede wszystkim zażądam egzemplarza do przeczytania chociaż prawdę mówiąc nie bardzo w tym sezonie byłoby miejsce na sztukę francuską. Altitude jeszcze nie przeczytałem z wyżej podanych względów, ale uczynię to w najbliższej przyszłości. Zelwerowicz boi się tej sztuki, ponieważ zbyt dużo potrzeba młodzieży. Myślę jednak, że to nie może być najważniejszym momentem.
Do Radulskiego napiszę, może dziś jeszcze. Wcale mu nie zazdroszczę owej Baby Dziwo, której trzeci akt jest po prostu okropny. Sztuka, zdaniem moim, na końcu puszczona i nic się z niej zrobić od tej strony nie da.
Shadows and Substance przeczytałem i odesłałem. Sztuka ma pewne defekty, w szczególności w okolicy zakończenia trzeciego aktu, ale uważam ją za interesującą i wartą wystawienia. Wątpię jednak, czy zagra ją Jaracz. Dałem ją do przeczytania Cwojdzińskiemu, który osądził ją ogromnie surowo, uważając, że jej błędy konstrukcyjne przekraczają znacznie miarę stosowaną przez polskich autorów (tak mi napisał), a poza tym, że lemat nie może zainteresować itd. Ja jestem odmiennego zdania i nie twierdzę bynajmniej, że to jest arcydzieło, ale za to sztuka na dobrą miarę.
Tyle jest słów Ewangelii. Gdy będę miał coś nowego, natychmiast pozwolę sobie napisać do Szanownej Pani.
Proszę przyjąć wyrazy najgłębszego poważania.
W. Horzyca