DO JULIUSZA OSTERWY
Warszawa, 1 VII 1941 ul. Okrąg 6/8 m. 11
Szanowny i Drogi Pani Juliuszu!
Będąc przed kilkoma dniami w Krakowie, zaszedłem do Pana na Basztową, gdzie dowiedziałem się, że, niestety, wyjechał Pan na wieś. Wobec tego pozwalam sobie zwrócić się do Pana listownie z następującą prośbą.
Ojciec mojego bliskiego współpracownika i młodego literata, p. Jaromira Ochęduszki, znalazł się ostatnio jako b. urzędnik państwowy w bardzo trudnym położeniu, co w chwili obecnej nie należy do rzadkości. Ojciec tego mojego młodego przyjaciela mieszkał dawniej stale w Przeworsku, obecnie jednak — zwiedziony pewnymi perspektywami zarobku — przeniósł się do Łańcuta. Niestety, po przyjeździe do Łańcuta owe perspektywy okazały się zwodne i w rezultacie osiadł na wcale wyboistym łańcuckim bruku. Jeśli chodzi o personalia tego pana, to nazywa się Eugeniusz Ochęduszko, lat 57, żonaty, posiada studia uniwersyteckie oraz znajomość spraw administracyjno-organizacyjnych, buchalterii, a także biegle włada językiem niemieckim (w słowie i piśmie). Na utrzymaniu ma 4 osoby.
Otóż młodemu mojemu przyjacielowi przyszła taka myśl do głowy, czy właściciel Łańcuta p. Alfred Potocki nie mógłby i nie zechciałby skorzystać z usług p. Ochęduszki seniora w administracji swych licznych i rozległych majątków. Dziś, po zajęciu Lwowa, gdy front odsunął się daleko na wschód, możliwość czegoś podobnego jest chyba większa, niż była dotychczas.
Ponieważ jednak nie mam żadnej drogi, by p. Ochęduszkę seniora polecić i zarekomendować p. Potockiemu, pozwalam sobie zwrócić się do Pana, Kochany Panie Juliuszu, z prośbą i zapytaniem, czy nie byłby Pan tak łaskaw uprosić jakąś osobę, która z p. Potockim z Łańcuta jest w zażyłych stosunkach, aby zechciała napisać do niego, polecając mu sprawę p. Ochęduszki. Rozumiem doskonale, że to „pośrednictwo” będzie dość odległe, gdyż ani Pan, ani owa pisząca osoba nie zna p. Ochęduszki, ale cóż w tym wypadku zrobić! Musi mi Pan zawierzyć, że lekkomyślnie nie zwracam się do Pana, tak jak z pewnością i Panu zawierzą.
Byłbym Panu bardzo zobowiązany, gdyby zechciał Pan mej prośbie poświęcić swą uwagę i, jeśli możliwe, gorąco proszę o jej uwzględnienie. Bardzo też byłbym Panu wdzięczny, gdyby mógł Pan kilkoma słowami donieść mi, co Pan o tym myśli i czy może Pan pomóc nieznanej sobie osobie, a mnie wyświadczyć wielką przysługę.
U nas w Warszawie, dnie są podobne do siebie jak owe przysłowiowe krople wody. Chyba tylko klepsydry się zmieniają. Onegdaj widziałem klepsydrę zawiadamiającą o nabożeństwie żałobnym za Witolda Hulewicza, a już wczoraj zobaczyłem klepsydrę Jerzego Hulewicza, który zresztą był ciężko chory na angina pectoris. Ciągle ktoś ubywa. Lulek który wrócił przed 2 tygodniami, wygląda bardzo mizernie i choruje, przypuszczam jednak, że pod opieką p. Niusi przyjdzie po jakimś czasie do siebie.
Ja pędzę smętny żywot „dolmetschera” magistrackiego, wykorzystując w ten sposób moje studia na niemieckim uniwersytecie.
Kończę epistołę i raz jeszcze prosząc o łaskawe zainteresowanie się sprawą p. Ochęduszki, pozwalam sobie przesłać serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Pana i Szanownej Pańskiej Pani.
W. Horzyca