DO LEONII JABŁONKÓWNY
Toruń, 10 grudnia 1945 r.
Droga Pani Loniu!
Listy nasze rozminęły się, po otrzymaniu jednak listu od Pani zatelegrafowałem natychmiast, że jeśli chodzi o Rakowieckiego i jego małżonkę, to propozycję podtrzymuję i proponuję mu wejście do teatru toruńskiego na omówionych warunkach, z tym, że zgadzam się na to, aby Pani wyraziła zgodę w moim imieniu na ewentualne podniesienie ich gaży wspólnej o tysiąc złotych. Oczywiście jeśli Pani uzna za wskazane krok taki uczynić.
Co do Dewoyny, to dla żony jego nie miałbym żadnej posady w administracji. Pisze Pani, że może ona być suflerka, jeśli jednak jest to początkująca suflerka i nigdy z tym zawodem nie miała nic wspólnego, to nie mógłbym reflektować na nią, gdyż po prostu nie podołałaby. Proszę więc łaskawie pomówić z Dewoyną, jak on sobie wyobraża ewentualne wyjście z tej sytuacji.
Wczoraj dostałem depeszę podpisaną oficjalnie Dyrekcja Teatru Wojska Polskiego, w której zawiadomiono mię, że z powodu zmiany obsady Górecka na razie przyjechać nie może. Jest to dla mnie prawdziwy piorun z jasnego nieba. Dyr. Krasnowiecki dobrze wiedział, bo mu sam o tym mówiłem, że p. Górecka miała grać w Promienistych, którymi właściwie otwieram sezon. Gdybym miał kogoś na turnię (Maryli), prawdopodobnie nie liczyłbym na p. Górecką, dlatego tak mi o nią chodziło. A tu nagle wiadomość, że z powodu zmiany obsady zatrzymuje się aktorkę, którą się właściwie już oddało, i która w pewnym sensie nie należy już do zespołu. Zupełnie nie rozumiem, jak tak można postępować. Powiedziane słowo jest słowem, nawet wtenczas, gdy jest czasem niewygodne.
Prosiłbym Panią, by zechciała się poinformować, jak się właściwie przedstawia sprawa Góreckiej i czy ona jest rzeczywiście tak nieodzowna, że bez niej obejść się nie można. Myślę, że Łódź ma dość wielki zespół, by sobie jakoś poradzić. W tej sprawie piszę też do Krasnowieckiego.
Proszę [!] w tej chwili próby Szkoły żon, przed premierą jednak wznawiamy jeszcze Moralność pani Dulskiej i przypuszczam, że 20 będę miał premierę. Praca nie idzie tu lekko i bardzo żałuję, że nie miałem dość aktorów, by zacząć od razu Promienistymi, ale cóż zrobić. 
Co do przyjazdu Pani, to wobec tego, że na Święta chce Pani koniecznie wyjechać, a ja dopiero 20, może 21 będę miał premierę, przyjazd Pani mógłby nastąpić właściwie dopiero po Świętach. Jeśliby trzeba było zrobić coś w dziedzinie prowadzenia następnej sztuki, to w międzyczasie wziąłbym już to sam na swoje barki. Zapytuję więc, czy Pani tego rodzaju rozwiązanie sprawy odpowiada. Przyjazd Pani nastąpiłby wobec tego gdzieś już pod sam koniec miesiąca tzn. 28 lub 29 grudnia.
Czy od Pietraszkiewicza z Jeleniej Góry nie ma żadnej wiadomości? Czy to prawda, że Damian ustąpił z prezesury i że Leon Pietraszkiewicz zastępuje go? Co to miałoby znaczyć.
Z niecierpliwością oczekuję wiadomości od Pani we wszystkich sprawach, które tu poruszyłem. Proszę przyjąć serdeczne pozdrowienia i ukłony.

W. Horzyca