DO JADWIGI I ROMANA ROTÓW
Toruń, 29 stycznia 1946
Kochani Państwo!
Proszę mi wybaczyć, że tak długo nie dawałem znaku życia o sobie, chociaż najlepszą miałem po temu wolę, ale zupełnie niespodzianie spadła na mnie propozycja objęcia teatru w Toruniu, a w związku z tym rozpoczęło się kilkutygodniowe objeżdżanie wszystkich ważniejszych miast w Polsce, z tym zaś fatyga niemała. Mając w Toruniu zespół aktorski w szczątkach, musiałem zbierać aktorów, reżyserów itp. po wszystkich miastach Polski, co nie szło łatwo. Potem zaraz z początkiem grudnia zabrałem się do organizowania teatru na miejscu, sam musiałem prowadzić dwie pierwsze sztuki w warunkach bardzo nieszczególnych. Jak się Państwo domyślacie napracowałem się po łokcie i dopiero teraz trochę odetchnąłem, gdyż sam nie robię sztuki. Ale innych kłopotów co niemiara. Byłem nawet parę dni temu w Warszawie na Zjeździe Dyrektorów, ale, niestety, musiałem natychmiast po zjeździe wracać do Torunia i mimo najlepszej woli, a nawet pewnego interesu do Pana Romana, nie mogłem Drogich Państwa odwiedzić. […]