DO STEFANA MARTYKI
Toruń, 15 lutego 1946 r.
Kochany Panie Stefanie!
Bardzo Pana przepraszani, że od czasu do czasu molestuję Kochanego Pana jakimiś sprawami, ale w tym wypadku sprawą, o której mowa, zajmował się p. Krukowski, on jednak wyjechał do Gdyni i, jak mi pisała jego żona, wrócić może za trzy tygodnie. Sprawa przedstawia się następująco.
Gdy ostatnio byłem w W-wie, przeglądałem w Teatrze Polskim materiał muzyczny do Snu nocy. Wydał on mi się niezupełnym i dlatego prosiłem p. Zambrzyckiego, który ponoć obecnie choruje, oraz p. Muczyńskiego (nazwiska nie jestem pewny) z orkiestry, by materiał przejrzeli i dali mi znać, czy nadaje się on do odpisania. Po tygodniu dostałem depeszę od p. Muczyńskiego, że materiał jest kompletny i że można go odpisywać. Napisałem więc do p. Krukowskiego, by ze swej strony zechciał zbadać, czy to rzeczywiście odpowiada prawdzie, a w wypadku gdyby się przekonał, że tak, żeby kazał odpisywać omówiwszy wprzód cenę. Nie chciałbym bowiem dać odpisywać materiał na ślepo, a później by się pokazało, że materiał jest niekompletny i tylko p. Muczyński by na tym zarobił, a mnie mogło to kosztować parę tysięcy. Tymczasem p. Krukowski wyjechał do Gdyni i właściwie sprawy mi nie załatwił, a jego małżonka była tak dobra, że odpisała na mój list, ale nic stanowczego oświadczyć mi nie mogła. Posłałem też na ręce p. Krukowskiego 1000 zł zaliczki.
Dziś dostałem od p. Muczyńskiego depeszę, że nuty przepisuje, odtelegrafowałem mu, że może to zrobić, jeśli gwarantuje, że materiał kompletny, inaczej nie byłoby sensu przepisywać.
Proszę więc bardzo gorąco Kochanego Pana, by był Pan tak łaskaw zająć się tą sprawą. Jeśli potrzeba by było, aby jakiś muzyk fachowiec, oczywiście za honorarium, ale znający się na tym jako kompozytor, musiał zbadać ten materiał, to proszę zarządzić takie zbadanie, którego koszta, oczywiście możliwie jak najniższe, pokryję. Jeśli ekspertyza wypadnie dodatnio, proszę łaskawie zarządzić odpisywanie nut i, o ile tego nie zrobił już p. Krukowski, omówić cenę przepisywania wedle stron, a raczej według linii.

Proszę mi wybaczyć, że obarczam Kochanego Pana takimi trudami, ale naprawdę wobec wyjazdu p. Krukowskiego jestem bezsilny, a wiem, że jeśli Szan[owny] Pan weźmie tę sprawę w ręce, to niewątpliwie zostanie załatwiona ona jak najpomyślniej.
Oczekuję więc od Pana wiadomości, możliwie depeszy, gdyż sprawa jest dość pilna.
Być może, że za parę dni będę w Warszawie, wówczas na miejscu jeszcze omówiłbym szczegóły. Proszę jednak nie czekać i natychmiast wszcząć odpowiednie kroki oraz porozumieć się z p. Krukowską celem stwierdzenia, co ona już zarządziła. 
U nas nic nowego, tylko że roboty jak zawsze sporo. Wczoraj odwaliliśmy premierę Męża i żony oraz Nikt mnie nie zna, a w próbach jest już Stara cegielnia Iwaszkiewicza. Czy Jarosław już wrócił z Paryża? Pisałem do niego, lecz dotychczas odpowiedzi nie otrzymałem. Może jeszcze nie wrócił.
Raz jeszcze bardzo przepraszam, że tak molestuję Kochanego Pana i obarczam Go moimi troskami, ale sądzę, że mi Pan tego nie weźmie za złe i wybaczy.
Pozwalam sobie przesłać serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Kochanego Pana, a dla Pani [Zofia Lindorf] ucałowanie rączek.

W. Horzyca