DO MICHAŁA RUSINKA
Toruń, dnia 3 lipca 1946 r.
Kochany Michale!
Żałuję bardzo, żeśmy się tak rozminęli w Łodzi. Szukałem Ciebie w hotelu, ale powiedziano mnie, że wyszedłeś na miasto. Było to już po przedstawieniu, a ja musiałem jechać zaraz do Krakowa, nie mogłem więc już czekać na Ciebie. A szkoda, bo byłbym się niejednym z Tobą podzielił.
Ja mam bardzo poważne trudności, jeśli chodzi o skompletowanie zespołu. Nie każdy chce iść do Torunia, choć opinia teatru naszego jest nad swe zasługi dobra. Nie płacę też gorzej m Łódź lub Kraków, bo muszę płacić stosunkowo dobrze, jeśli chcę kogoś na tej „głuchej” prowincji zatrzymać. A mimo to z trudem udaje mi się kompletować zespół i mam bardzo poważne braki. Na dobitek Lulek zabiera mi dwóch aktorów, na których przy takiej konfiguracji bardzo mi zależało. Opowiem Ci to kiedyś szczegółowo, bo to także bardzo charakterystyczne, że Lulek bez dwóch aktorów, którzy bynajmniej nie będą u niego gwiazdami, a mnie są naprawdę bardzo potrzebni, nie może sobie ułożyć zespołu. O tym zresztą jeszcze porozmawiam z Tobą, gdy przyjadę, gdyż koło 8 będę w Warszawie, by mówić z aktorami i przedstawić moich eksternów do egzaminu Zaspowego.
Strach mię bierze, gdy patrzę, jak budżet mój rośnie na przyszły rok. Z czego to wszystko pokryć? Przecież nie z dochodów ciągnionych z 70-tysięcznego Torunia! Będę bardzo musiał pukać do litościwego serca Ministerstwa, bo nawet podwyższenie ceny biletów niewiele pomoże. Ostatecznie z bochenka chleba można wykroić tylko tyle a tyle kromek. Można je kroić cieńsze, albo grubsze, ale ponad materię bochenka nie wykroisz. Niełatwa więc to będzie sprawa związać w przyszłym sezonie koniec z końcem przy tych gażach i pretensjach, o innych sprawach, o których pisać nie chcę, opowie Ci p. Matyka, a gdy przyjadę do Warszawy, chciałbym jeszcze z Tobą pomówić o tych rzeczach. Zresztą p. Matyka poinformuje Cię o wszystkich dolegliwościach, które mię trapią.
Kończę list i ściskam Cię serdecznie, a dla Pani Małżonki ucałowanie rączek.
W. Horzyca