DO JAROSŁAWA IWASZKIEWICZA
Toruń, dnia 5 listopada 1946
Kochany Jarosławie!
Nie wiem, gdzie właściwie jesteś, czy zdołałeś już wrócić do Podkowy, czy jeszcze ciągle bawisz w Zakopanem. Przypuszczam, że wykaraskawszy się szczęśliwie z tak straszliwej choroby wróciłeś już chyba na domowe łono, gdzie się z pewnością lepiej czujesz niż w zakopiańskim pensjonacie. Dlatego list mój kieruję do Stawiska.
Strasznieśmy się oboje zmartwili, gdyśmy się dowiedzieli o Twojej chorobie, naprawdę strasznej bardzo groźnej. Nie wiemy jednak, czy to był dur brzuszny, czy też klasyczna choroba Wschodu — tyfus plamisty. I nie mieliśmy też sposobności zasięgnąć informacji, gdyż ja siedzę ciągle w Toruniu, zapracowany po uszy, i nie spotykam się z nikim, kto by mi mógł coś o tym powiedzieć. Jedynie od Janka Szulca, który otrzymał list od Ciebie, wiem, że czujesz się już znacznie lepiej, a — ponieważ od tego czasu minęło już z dziesięć dni — przypuszczam, że już wydobrzałeś, oczywiście niezupełnie, bo po takim przejściu nie dobrzeje się prędko. Gdybyś mógł kochany Jarosławku i gdybyś miał ochotę, napisz parę słów jak Twe zdrowie, które to pytanie w tym wypadku nie jest bynajmniej konwencjonalnym.
Jeśli chodzi o nas, to siedzimy w Toruniu jak w borsuczej jamie. Nosa poza Toruń nie pokazujemy, a to z tej prostej przyczyny, że ja jestem strasznie zaharowany, bo właściwie jestem jedynym reżyserem mego teatru i w ciągu tych dwóch miesięcy zdołałem zrobić już dwie sztuki, a mianowicie: Orfeusza i Dwa teatry. Pomiędzy jednym a drugim przedstawieniem wystawialiśmy jeszcze Gwałtu, co się dzieje oraz Koncert Fredry, czarującą jednoaktówkę, którą przenieśliśmy w XVIII wiek i wszystko oparliśmy na muzyce Mozartowskiej. Fredrę reżyserował Maśliński. Jeśli chodzi o Orfeusza, to, zdaje się, nie wypadł on najgorzej, potraktowałem go monumentalnie w dekoracjach starałem się niczego nie uronić z poezji Świrszczyńskiej.
Może spotkałeś się gdzieś z fotografiami, choć na przykład w „Odrodzeniu” wypadły one obrzydliwie i nie dają najmniejszego pojęcia inscenizacji. Muzyka Kisielewskiego okazała się bardzo dobrą i nie wiem, dlaczego nie wzięto jej w Krakowie, gdzie Orfeusz przygotowywany przez dwa miesiące, gdy u nas wszystko to trwało trzy tygodnie, wystawiony został z muzyką Malawskiego. Może dlatego, że to „Kisiel” był autorem tej muzyki, zamówionej zresztą w poprzednim sezonie przez Teatr Stary. Jeśli zaś chodzi o Szaniawskiego, to również zrobiliśmy go jako tako i jak dotychczas ma nawet dość znaczne powodzenie. Słyszałem, że u Szyfmana Dwa teatry nie pójdą, gdyż podkupił mu je Poreda. Czy to prawda?
Muszę Ci donieść, że w repertuarze tegorocznym umieściłem Twoją Maskaradę. Bardzo chciałbym ją wystawić, o ile tylko znajdę w zespole odpowiednich wykonawców na główne role. Ale mam nadzieję, że się to da zrobić. Niebawem zabiorę się także do wystawienia Norwida Za kulisami. Będzie to pewnego rodzaju experimentum. Może, jak będziesz zdrów, przyjedziesz na premierę?
Jak się ma Hania i reszta rodziny? I w ogóle napisz mi coś o sobie, co się z Tobą dzieje, choćby na pocztówce, bardzo Ci będę wdzięczny za taką wiadomość.
Ściskam Cię serdecznie i całuję, a dla Hani przesyłam ucałowania rączek.
[W. Horzyca]