DO JULIUSZA WIKTORA GOMULICKIEGO
Toruń, dnia 9 grudnia 1946 r.
Szanowny Panie!
Pozwalam sobie zwrócić się do Pana z następującą prośbą. W związku z wystawieniem Za kulisami Norwida, które jest już w próbach, zamierzam napisać artykulik o Norwidzie na scenach polskich? Byłbym więc Panu bardzo zobowiązany, gdyby mógł się Pan podzielić ze mną posiadanymi przez siebie wiadomościami w tym względzie. W szczególności czy nie wie Pan, w którym roku odbyło się krakowskie przedstawienie Krakusa, za „dyrekcji Solskiego? Także kiedy odbyło się przedstawienie Wandy w warszawskim teatrze „Ateneum”? I czy nie wie Pan, kto w obu tych przedstawieniach grał główne role, kto je reżyserował i kto robił dekoracje? I czy w ogóle posiada Pan jeszcze inne jakieś wiadomości, np. wiadomość o przedstawieniu Wandy w Warszawie, ale jeszcze przed poprzednią wojną? O tym ostatnim przedstawieniu mówił mi kiedyś Żeromski, ale żadnych bliższych danych nie znam. Może słyszał Pan o nim od Ojca swego?
Równocześnie pozwalam sobie donieść Panu, że jeżeli nie natrafię na jakieś specjalne trudności, a i takich jest sporo, to około 20 grudnia Za kulisami ujrzy po raz pierwszy światło kinkietów teatralnych, i to w toruńskim teatrze. Tekst przygotowałem sam i powiązałem w jedną wielką całość, kierując się wśród tych ułomków jak busolą samą ideą utworu. W moim opracowaniu będzie to jeden wielki akt trwający około półtorej godziny, to jest mniej więcej tyle, co trwa przeciętnie przedstawienie Antygony. Bardzo cieszyłbym się, gdyby Szanowny Pan znalazł tyle czasu, aby móc do nas przyjechać na przedstawienie Za kulisami, czy to na premierę, czy też na które inne przedstawienie. Zwracam tylko uwagę, że przypuszczalnie Za kulisami nie będzie się cieszyło specjalnym powodzeniem i że nie liczę, abyśmy dali więcej niż 10 do 12 przedstawień tego utworu. Nie będziemy Za kulisami dawali pod rząd. Tych dziesięć przedstawień dane będzie w ciągu jakiego miesiąca.
Raz jeszcze ponawiając serdecznie zaproszenie na przedstawienie Norwida, pozwalam sobie przesłać serdeczne pozdrowienia i ukłony.
W. Horzyca