DO WACŁAWA BOROWEGO
Toruń, dnia 9 grudnia 1946 r.
Kochany Panie Wacławie! 
Dostałem dziś list od Pana i od Dra Lorentza w sprawie rysunku Norwida, który jest w moim posiadaniu. Napisałem zaraz do szwagra do Krakowa, aby rysunek dostarczył prof. Mańkowskiemu. Mam nadzieję, że natychmiast to uczyni.
Korzystam z tej sposobności, by donieść Panu, że jesteśmy tu w Toruniu w pełni pracy nad Za kulisami Norwida. Ogromna to kobyła, bo sam prolog (i epilog) ma 32 ról (!), a Tyrtej 13, razem 45, co w naszych warunkach niezmiernie trudne jest do obsadzenia. Ale jakoś to zrobiliśmy. Prócz tego oczywiście chóry statystów itd., słowem, z 70 ludzi będzie brało udział w tym przedstawieniu?
Z tekstem poradziłem sobie jakoś, wziąwszy za busolę samą ideę utworu i zdaje mi się, że udało mi się to zrobić jako tako. Będzie to jeden wielki akt trwający około półtorej godziny, a więc tyle mniej więcej, co trwa przedstawienie Antygony, może nawet mniej. Za kulisami chcę poprzedzić rodzajem akademii i recytowaniem wierszy Norwidowskich i krótkim słowem wstępnym. Premiera przypuszczalnie odbędzie się gdzieś około 20 grudnia.
Cieszyłbym się ogromnie, gdyby Pan, Kochany Panie Wacławie, i może ktoś jeszcze z Norwidowskiego Komitetu, interesujący się specjalnie Norwidem na scenie, zechciał przyjechać do nas czy to na premierę, czy na które z następnych przedstawień. Nie liczę jednak, byśmy tych przedstawień dali więcej jak 10 do 12, gdyż, jak wiadomo, Norwid to nie Moja siostra i ja i na zbytnie powodzenie liczyć nie można. Może przyjedzie tu Rusinek autem, być może razem z Gomulickim, wówczas i Pan mógłby się do nich przyłączyć i przyjechać na Norwida. W każdym razie bardzo serdecznie zapraszam, choć Bóg wie, jak to jeszcze wszystko wypadnie, jako że w teatrze nigdy nic na pewno wiedzieć nie można.
Kończąc epistołę, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Wielce Szanownych Państwa.
W. Horzyca