DO ROMANA KOŁONIECKIEGO
Toruń, dnia 9 grudnia 1946
Kochany Panie Romanie!
Przede wszystkim dziękuję serdecznie za bardzo łaskawą pamięć i za serdeczne słowa dedykacji swej książki, która, nie wiem dlaczego, dopiero po tak długim ukazała się czasie. Widząc, że nie wydaje jej Pan, a nie wiedziałem z jakich względów, już namawiałem tu nawet pewnego wydawcę toruńskiego, aby się do Pana zwrócił z propozycją wydania Pańskiego tomu. No, ale szczęśliwie złożyło się, że moja inicjatywa okazała się niepotrzebna i że tom Pański po tylu perypetiach ukazał się wreszcie. Na razie tylko go przejrzałem, nie przeczytałem jeszcze gruntownie, ale z tego, co przeczytałem, pozwolę sobie wnioskować, że, zdaje się, jest to najdojrzalsze Pańskie dzieło. Gdy przeczytam i gdy przyjadę do Warszawy, porozmawiamy sobie jeszcze o tym. Może nawet zdołam coś o książce Pańskiej napisać, ale jestem obecnie tak zapracowany przy Norwidzie, że nic mam czasu kichnąć, a cóż dopiero pisać.
Muszę bowiem Panu donieść, że opracowałem literacko tekst Za kulisami Norwida i utwór ten jest już w próbach. Przypuszczam, że około 20 będzie premiera. Sporo z tym roboty, bo po skreśleniach różnych mniejszych ról jest w Za kulisami 45 ról, włączywszy w to Tyrteja. A do tego jeszcze dochodzą chóry itp., jednym słowem, olbrzymia kobyła. Bardzo bym się cieszył, gdyby Pan mógł przyjechać na premierę, czy na które inne przedstawienie Za kulisami, bo nie tak prędko zobaczy Pan ten utwór gdzie indziej na scenie. Dyrektorzy nie kwapią się do Norwida.
A teraz mam jeszcze do Pana pewną prośbę. Proszono mnie o fotografie z Kleopatry Norwida, którą oglądał Pan kiedyś we Lwowie. Otóż wszystkie moje fotografie się spaliły, a pozostały tylko reprodukcje w czasopismach, m.in. w „Pionie”, który Pan posiada. Mianowicie w tym numerze, w którym był mój duży artykuł Rodowód teatru polskiego, jako ilustrację do pewnego stopnia podałem fotografię z przedstawienia Kleopatry. Czy nie byłby Pan tak łaskaw zarządzić, aby tę reprodukcję odfotografował jakoś porządny fotograf, ale fachowiec od fotografowania obrazów itd. i zrobił mi kilka egzemplarzy zdjęcia. Oczywiście zdjęcia musiałyby być typu i rozmiarów fotosów, to znaczy jakieś 15X20 cm lub coś około tego. Oni zresztą wiedzą, jakie mają być-rozmiary fotosów. Te fotografie może by fotograf za zaliczeniem odesłał do Torunia, a jedną może by był Pan tak łaskaw oddać albo Prof. Borowemu, albo drowi Lorentzowi, żeby umieszczono ją na wystawie norwidowskiej. Będzie to, zdaje się, jedyna fotografia z przedstawienia dzieła Norwida, jaka będzie na wystawie. Może dojdzie jeszcze moje Za kulisami.
Byłbym Panu bardzo zobowiązany, gdyby zechciał Pan łaskawie odezwać się do mnie kilkoma słowami i donieść mi, czy ta historia z Kleopatrą jest możliwa. Tylko proszę się trochę potargować z fotografem, bo to są tygrysy finansowe.
Raz jeszcze serdecznie dziękując za łaskawą pamięć, miłe słowa i last not least za książkę, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Drogiego Pana i Jego Rodziny.
W. Horzyca