DO WACŁAWA BOROWEGO

Toruń, dnia 23 grudnia 1946 r.

Kochany Panie Wacławie!
A więc stało się. Za kulisami ujrzało, jak się to mówi, „światło kinkietów teatralnych” i 21 bm., jak Pan zapewne wie z zaproszenia na premierę, które pozwoliłem sobie Panu przesłać, odbyła się prapremiera Norwida. Trudno mi o tym pisać, czy to było dobrze czy źle zrobione, ale mam raczej wrażenie, że dobrze, gdyż widowisko robi wrażenie nawet na tych, którzy ni w ząb nie rozumieją. Zresztą, jakie takie wyobrażenie o tym, jak to wygląda, poweźmie Pan z załączonych fotografii, które pozwalam sobie przesłać na Pańskie ręce z prośbą o umieszczenie ich jako „eksponatów” na wystawie norwidowskiej. Posyłam również ‘afisze’, które prosiłbym także o umieszczenie na wystawie. Jeśliby Pan uważał, że wystawa ma tylko zabytkowy charakter i nie może mieścić nic współczesnego, to prosiłbym o umieszczenie takiego tableau z fotografiami oraz afisza gdzieś przy wejściu na wystawę. Jeśliby zaś związane były z tym jakieś koszta, jak kupienie kartonu itd., to o ile by wystawa nie miała środków na pokrycie tego, niech to uczyni Muzeum Narodowe, a ja z największą chęcią zwrócę te niewielkie koszta. Bardzo mi zależy na tym, żeby fotografie i afisze, lub też jeden afisz, ten większy, umieszczono na wystawie i to bynajmniej nie ze względu na autoreklamę, ale na to, że nie chciałbym, aby hołd przez nas złożony Norwidowi pozostał pod korcem.
Raz jeszcze bardzo serdecznie zapraszam Drogiego Pana i Jego Małżonkę na przedstawienie do Torunia. Może by było nawet to wręcz wskazane, by Tan przyjechał niejako „urzędowo” i obejrzał spektakl, przyszła mi bowiem taka myśl. W tej chwili żaden z teatrów polskich nie wystawia Norwida, a tylko Osterwa zapowiedział Pierścień, który nie wiadomo kiedy pójdzie. Szyfman, jak Pan wie, Norwida wystawiać nie zamierza. Czy więc nie byłoby możliwe, żeby z inicjatywy Komitetu Norwidowskiego nasz teatr zjechał do Warszawy, by dać kilka przedstawień Za kulisami? Jest to pewien koszt, ale myślę, że koszt ten dałoby się pokryć, czy z wpływów, przynajmniej częściowo, czy też ze specjalnych funduszów. Inicjatywę w tej sprawie musiałby powziąć Komitet Norwidowski, gdyż moja byłaby przyjęta przez pewne sfery jak najfatalniej. Innymi słowy mówiąc, dyrekcja Teatru Polskiego zrobiłaby wszystko, by do tego nie dopuście, gdybym tylko ja się o to starał. Natomiast gdy inicjatywa wyjdzie od Komitetu Norwidowskiego i Komitet przedstawi sprawę Ministrowi, to sprawa będzie przedstawiała się zupełnie inaczej. Gdyby się udało przeprowadzić to, to wziąłbym równocześnie jeszcze i drugą sztukę, mianowicie Orfeusza Świrszczyńskiej, którego również w Warszawie wystawiać nie zamierzają, a który zdaje się wyszedł tu u nas nie najgorzej. Gdyby mi oddano na tydzień Teatr Polski, mógłbym dać 8 do 9 przedstawień Norwida i Orfeusza. Przez ten czas Teatr Polski mógłby wyjechać na przykład z Penelopą do Torunia, a może gdzie indziej, gdzie niewątpliwie miałby duże powodzenie i żadnej straty by wskutek naszego przyjazdu nie poniósł. Proszę łaskawie rozważyć tę możliwość i ewentualnie porozumieć się z dyr. Rusinkiem, który niewątpliwie przychylnie odniesie się do tej możliwości. Natomiast dyr. Szyfman, obawiam się, nie będzie na to zbyt przychylnym patrzał okiem. Po Świętach będę w Warszawie i jeszcze sprawę tę omówimy. Bardzo rad bym, żeby się to udało zrobić.
Dostałem tu wczoraj pismo od Komitetu Norwidowskiego w sprawie odczytu mojego, wyznaczonego ewentualnie na 24 I 47. Chętnie bym to zrobił, ale nie wiem, czy stać mnie na to. Mam dwie krótkie prace o Norwidzie, obie drukowane. Jedna z nich nosi tytuł Rodowód Norwida i była drukowana w numerze norwidowskim „Drogi”.
Czy uważałby Pan to za przyzwoite, gdybym wygłosił ówże Rodowód Norwida? Proszę mi napisać o tym szczerze i otwarcie. Bo o czym innym miałbym mówić? Napisałem teraz popularny komentarz do Za kulisami, który znajdzie Pan w załączonym programie. Ale ta rzecz oczywista, do czytania nie nadaje się. A może by powiedzieć o Za kulisami i o inscenizacji razem, w 45-cio minutowym odczycie? Byłoby to o tyle oryginalne, że poruszyłoby sprawę także od strony ściśle teatralnej, ale czy byłoby to pożądane przez Komitet? I w tej sprawie proszę o parę słów.
Korzystając z epistoły tej, pozwalam sobie równocześnie przesłać Wielce Szanownym Państwu serdeczne życzenia Wesołych Świąt i pomyślnego Roku wraz z pięknymi ukłonami dla Obojga Wielce Szanownych Państwa.
W. Horzyca