DO MICHAŁA RUSINKA
Toruń, dnia 17 marca 1947 r.

Kochany Michale!
Mówił mi p. Stanisław [Matyka], że podobno miałeś mi niejako za złe, iż „drogą okrężną” starałem się uzyskać pewne sumy na pokrycie pożyczki, którą tu zaciągnęliśmy z gwarancji Ministerstwa. Otóż sprawa przedstawia się w ten sposób, że jestem członkiem tzw. Wojewódzkiej Rady Artystycznej. Na ostatnim posiedzeniu uchwalono wysłać deputację do Warszawy, złożoną z Wojewody, Wicewojewody i kilku jeszcze panów, która by prosiła Premiera [Józefa Cyrankiewicza], by przy rozdziale funduszów Funduszu Kultury Narodowej uwzględniono także i nasze postulaty. W związku z tym zgłosiłem także i ja zaciągniętą przez nas pożyczkę licząc, że może z Funduszu Kultury Narodowej uda mi się uzyskać choćby częściowe jej pokrycie. Jakim cudem trafiło to do Ministerstwa i do Ciebie, tego nie wiem, gdyż delegacja miała się udać do Premiera, względnie do tej osobistości, która dysponuje Funduszem Kultury Narodowej. Widocznie odesłano ją do Ministerstwa. Co zaś ja miałem Ci napisać, to Ci szczerze i otwarcie w liście moim napisałem i bardzo Ci dziękuję, żeś był tak łaskaw postarać się o to, by mi wyasygnowano owych 90 tysięcy na pokrycie długu, które w najbliższym czasie mam otrzymać. Tyle mego wyjaśnienia.
Poza tym niewiele mam do napisania. Nic się u mnie nie zmieniło i stan mój pod każdym względem nie jest bynajmniej wesoły. Tego tylko jednego jestem pewny, że na drugi rok absolutnie w Toruniu bym nie został, gdyż troski i kłopoty zjadły mnie całkowicie. Wytrzymałem tu bez mała dwa lata w warunkach, w jakich nie wytrzymałby dzisiaj żaden dyrektor teatru. Zdaje mi się też, że coś niecoś zrobiłem i że Teatr Ziemi Pomorskiej nie jest dziś instytucją, o której mówi się z lekceważeniem. Jeśli tak jest, to bez megalomanii powiedzieć mogę, iż jest to rezultat mojej ciężkiej pracy. Ale i moje siły kończą się. I nie sądzę, bym był w stanie prowadzić teatr ten w obecnych warunkach nadal. Może gdyby teatr upaństwowiono, albo gdyby realnie zabezpieczono jego istnienie, kto wie, czy bym się nie namyślił, bo bardzo Toruń polubiłem i czuję się tu zasadniczo dobrze. Jakoś umiałem sobie poradzić z tutejszymi Pomorzakami, którzy obecnie wierzą mi i szanują. Nie wydaje mi się jednak, by takie zabezpieczenie teatru toruńskiego było aktualne. P. Wiceminister uważa teatr pasz za teatr „mały” i zdaje się niezbyt godny uwagi, na co ja już poradzić nic nie mogę.
Moja Żona opowie Ci coś niecoś, jak tutaj bytujemy. Być może, że uda mi się 25 być na jeden dzień w Warszawie w związku z posiedzeniem Komisji Programowej Rady Teatralnej, ale nie wiem, czy dojdzie to do skutku, gdyż obecnie prowadzę Wesele i każdy dzień pracy jest mi drogi.
Ściskam Cię serdecznie i całuję, dla Pani ucałowania rączek.
W. Horzyca
PS. Kochany! Miałbym do Ciebie taką prośbę. Czy nie dałoby się tak zrobić, abym mógł subwencję kwietniową dostać albo z końcem tego miesiąca, albo też koło 2 kwietnia. 6 kwietnia przypadają Święta i ja mogę być w takiej sytuacji, dla mnie bardzo ciężkiej, że nie miałbym co dać ludziom na Święta, a przecież każdy musi sobie kupić kawałek kiełbasy. Bardzo byłbym Ci więc wdzięczny, gdybyś mógł coś takiego zrobić, aby takie wypłacenie wcześniejsze subwencji, specjalnie jedynie tylko w tym miesiącu, było możliwe. Odpowiedź daj mi przez Żonę.
Ściskam Cię.
W. Horzyca