DO ADAMA GRZYMAŁY-SIEDLECKIEGO
Toruń, dnia 22 marca 1947
Wielce Szanowny Panie!
W dniu wczorajszym otrzymałem tekst umowy licencyjnej z Agtifu na przekład Walki kobiet pióra Szanownego Pana. Przyznam się, że nadesłanie tej umowy stropiło mnie nieco, gdyż nie umieściłem nazwiska Pańskiego na afiszu, co mogłoby tworzyć niemiłe dla mnie pozory, iż próbuję skorzystać z Pańskiej pracy, nie podając tego do szerokiej wiadomości. Muszę więc wyjaśnić, jak się, od strony mojej biorąc, cała ta sprawa przedstawia.
Pani Detkowska, która zabiegała o sztukę, nadająca się na jubileuszowe przedstawienie, przywiozła mi egzemplarz Walki kobiet z Bydgoszczy, pożyczywszy go od jakiejś pani z Bydgoszczy, posiadającej podobno różne egzemplarze teatralne. Przywiozła mi również Szklankę wody. Gdy zdecydowałem się raczej na Walkę kobiet, zapytałem Panią Detkowską, czy jest to egzemplarz, który Pan opracował dla teatru bydgoskiego, na co otrzymałem odpowiedź, że jest to egzemplarz oryginalnego przekładu, nie przerobionego przez Szanownego Pana. Ponieważ tekst przekładu wskazywał, że jest to przekład niewątpliwie dawny, i to nawet bardzo dawny, zrobiony gdzieś około roku 1870, albo i wcześniej, nie miałem więc żadnych wątpliwości, że informacje P. Detkowskiej odpowiadają prawdzie. Zabrałem się więc do retuszu tego starego przekładu, o czym zresztą Panu mówiłem, i, rzecz oczywista, podania nazwiska tłumacza.
Gdy teraz otrzymałem umowę licencyjną dla Walki kobiet, znalazłem się w dość niemiłej sytuacji, jeśli bowiem przekład był rzeczywiście Pańskiego pióra, byłbym jak najchętniej umieścił nazwisko Pańskie na afiszu, nie mówiąc już o honorarium, które stanowi sprawę dla siebie. Byłbym więc Szanownemu Panu bardzo zobowiązany, gdyby mi zechciał łaskawie donieść, czy przekład jest Pańskiego pióra. Jeśli tak, rzecz oczywista — zapłacę odpowiedni procent ZAIKS-owi i musiałbym Pana bardzo gorąco przeprosić za to, że rozporządziłem się Pańską pracą bez porozumienia z Panem i nie umieściłem nazwiska Pańskiego na afiszu i w programach.
Korzystam z tej sposobności, by przypomnieć Panu o obietnicy odczytu o Weselu w Toruniu. Pisząc onegdaj do Iwaszkiewicza wspomniałem mu nawet, że ma Pan zamiar wygłosić u nas taki odczyt i że, zdaniem moim, takie wspomnienia o Weselu powinny by się jak najprędzej znaleźć w jakimś piśmie. Przypuszczam więc, że Iwaszkiewicz w najbliższym czasie zwróci się do Szanownego Pana z propozycją wydrukowania tego odczytu w „Nowościach Literackich” [!], których pierwszy numer już wyszedł i jest ponoć bardzo obszerny.
Czy zamierza Pan wyjechać we wtorek do Warszawy na posiedzenie komisji programowo-repertuarowej Rady Teatralnej? Ja robię wprawdzie obecnie Wesele, ale kto wie, czy się nie zdobędę na wyjazd, chociaż tylko na jeden dzień.
Oczekując wiadomości, pozwalam sobie przesłać wyrazy głębokiego poważania.
W. Horzyca