DO BOHDANA KORZENIEWSKIEGO
Toruń, 1 VI 1947
Drogi Panie Bohdanie!
Stosownie do tego, o czymśmy mówili, przesyłam w załączeniu pismo do Głównej Rady Artystycznej. Może nie jest ono specjalnie dobrze wystylizowane, ale jest tak gorąco i taki jestem zmęczony, że trzeba mi ten defekt wybaczyć. Chciałbym bardzo, żeby Pan zechciał zreferować ten mój list na Radzie Artystycznej i powiedzieć tam to wszystko, czego tu napisać nie mogłem, a o czym mówiliśmy. Byłoby bardzo pożądane, aby Rada Artystyczna, i to właśnie ona, zaleciła zespołowi tutejszemu, aby nie rozbijał pracy na naszym odcinku, goniąc za mamoną, bardzo zresztą podejrzaną. Już mi się tu kręci p. Stoma, już „angażuje” Lublin, a chyba jedyną pociechą jest mi to, że znajdują się tacy, którzy opuścili mnie w poprzednim roku, a w bieżącym chcą do mnie wrócić. Ale to nieliczni. Nie chciałbym, broń Boże, wywierać jakiegoś nacisku na moich aktorów, ale takie zalecenie Rady Artystycznej, iż nie należy rozbijać zespołu, który może wykazać się pewnymi rezultatami, nie pozostanie chyba bez wpływu. Obawiam się tylko, że to moje zapatrywanie może być równie optymistyczne, jak naiwne. No, ale kto wie? Byłbym również bardzo zobowiązany za wskazanie mi ludzi, którzy chcieliby mi zawierzyć i popracować tu ze mną. Chodziłoby zarówno o aktorów starszych, jak i młodszych. Mój Boże, jak to czasem trudno nakłonić artystów do artyzmu i pokochania sztuki.
Czekając na wiadomość od Pana, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony.

W. Horzyca