DO ROMANA ROTA
Toruń, dnia 24 czerwca 1947

Kochany Panie Romanie!
Znów zwracam się do Pana z prośbą, o której nie chciałem Panu wspominać, gdyśmy się ostatni raz widzieli, bo w zasadzie nie lubię dokuczać ludziom moimi troskami. Chodzi mianowicie o to, że jak mnie poinformowano w Funduszu Kultury Narodowej, przyznano mi jednorazową subwencję, nie wiem w jakiej wysokości. Sprawa teraz ma się oprzeć o Premiera Cyrankiewicza, który przypuszczalnie zaakceptuje propozycje Komitetu Funduszu. Chodziłoby o to, czy nie dałoby się jakoś trafić do Premiera, aby tę propozycję Komitetu jak najprędzej zechciał zaakceptować, gdyż wszystko to trwa długo, zanim wreszcie otrzymam subsydium, jeśli otrzymam. Może by można trafić przez p. Osmólskiego, jeśli on jeszcze jest kompetentny w tych sprawach i pracuje nadal w Prezydium Rady Ministrów. Gdyby zechciał Pan zatelefonować do niego, byłbym Panu niezmiernie zobowiązany.
Ja obecnie przeżywam tu piekielne dni i mam więcej trosk i zmartwień niż włosów na głowie, co zresztą przy moim owłosieniu nie jest może tak przekonywającym porównaniem. Ale i ta ilość włosów wystarczy. Rzecz dziwna, jak ja jestem spychany i usuwany na bok, maltretowany finansowo, jakbym prowadził jakąś okropną szmirę, a nie teatr, o którym, bądź co bądź, nieźle mówią w Polsce. Kiedyś opowiem Panu moją rozmowę z Rusinkiem a propos przyszłego sezonu, z czego zobaczy Pan, jak mnie traktują. Ale po co się skarżyć. Miejmy nadzieję, że przebędziemy i to.
Kończąc tę moją żałosną epistołę, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Drogich Państwa i Matki Pani.
W. Horzyca