DO LEONA SCHILLERA
Toruń, 4 lipca 1947
Kochany Panie Lulku!
Piszę na pół godziny przed odejściem pociągu i dlatego list mój jest krótki. Przede wszystkim dziękuję Panu bardzo za serce okazane mi swoją depeszą. Naprawdę byłem bardzo przygnębiony, tym że kilku moich młodych, których naprawdę uważam za nadających się na scenę, oczywiście nie wszystkie gwiazdy, tak fatalnie zostało zakwalifikowanych.
Jeśli chodzi o tych młodych, to sama Komisja orzekła, że Lamża jest po prostu fenomenem. Jest to najzdolniejszy z młodych ludzi, jakich spotkałem. Syn górnika ze Śląska, jest właściwie pierwszą polską akwizycją artystyczną z tej ziemi. Jest to przyszły Konrad i bohater na wielką skalę, a równocześnie bardzo utalentowany pod względem charakterystycznym. Uważam, że przyznanie mu aspirantury byłoby tylko daniem mu sprawiedliwości, gdyż poza talentem odznacza się dużą pracowitością.
Uważałbym również, że można by przyznać zupełnie spokojnie aspiranturę Wańkowskiej. Sama Komisja znów stwierdziła, że od poprzedniego roku zrobiła ona duże postępy. Jest to dziewczyna biedna, z trudem przebijająca się przez przeciwności, o czym zresztą mówiliśmy z p. Korzyniewską. Zrobiła, mogę to powiedzieć z czystym sumieniem, w ciągu roku bardzo wiele i jest naprawdę inteligentna. Prosiłbym więc bardzo i tu o przyznanie aspirantury.
Przyznaję, że Kaniowski i Malska są słabiej przygotowani, lecz jeśliby o mnie chodziło, nie widziałbym żadnych przeszkód w pracy ich na scenie. Kaniowski po kilku latach obozu koncentracyjnego zasługują na pewne względy i, zdaniem moim, należy mu się przynajmniej prawo grania. To samo dotyczy także i Malskiej, która co prawda nie miała takich przejść, ale też wypiła swoje, o czym kiedyś Panu opowiem. Tym więc obojgu, jeśli uzna Pan to za stosowne, proszę zaproponować przyznanie prawa grania.
Raz jeszcze serdecznie dziękuję Panu za okazane serce zarówno mnie, jak i nie znanym Panu moim adeptom, i proszę przyjąć serdeczny uścisk dłoni.
[W. Horzyca]