DO MICHAŁA RUSINKA
Toruń, dnia 29 września 1947
Kochany Michale!
Jako że dziś mamy św. Michała, przeto raz jeszcze życzę Ci wszystkiego najlepszego, mnóstwa książek, wspaniałych honorariów, niebotycznej sławy i... spokojnej głowy oraz mnóstwu innych słodkości, co daj Boże amen. Jeśli chodzi o spokojny głowę, to nie przypuszczam, byś ją miał tak długo, jak długo zajmować się będziesz teatrem. Ale wszystko inne dojdzie Cię, mam nadzieję, w terminach szybszych, gdyż nie przypuszczam, byś się tak prędko z teatrami rozstać mógł i chciał.
Korzystam z tej sposobności, by Ci napisać nieco o sobie. Odpoczynku miałem w tym roku zaledwie 12 dni w Szczawnicy i to przez cały czas tak mi nawalała aorta, że przez tych 12 dni po prostu męczyłem się i nic więcej. Potem wróciłem do Torunia i zabrałem się do puszczania w ruch obydwóch teatrów, tutaj i w Bydgoszczy. W Bydgoszczy puściłem już teatr, o którym Ci zresztą przy sposobności opowiem, dość prędko, bo po dwóch tygodniach prób. Tutaj wznowiłem dwie sztuki, które zresztą idą nieszczególnie, i zabrałem się do przygotowania Calderona Życie snem, którego premierę przewiduję w najbliższy piątek, tj. 3 października. Bardzo bym się cieszył, gdybyś może tak się jakoś urządził, abyś mógł wpaść do nas na otwarcie sezonu. Może by się udało i tak zrobić, żeby i Minister z Tobą przyjechał, powiadają bowiem, że obecnie częściej jeździ na prowincje celem przypatrzenia się, jak teatry funkcjonują. Świetnie by więc było, gdyby tak się ułożyć mogło, abyś Ty, a może i Minister, przyjechać tu zechciał na otwarcie. Gdyby niemożliwy był przyjazd w piątek, to przyjedź w sobotę lub niedzielę, bo będziemy grać Calderona natomiast w poniedziałek i wtorek Życia snem grać nie będziemy, aż dopiero w środę i dalej. Zechciej więc łaskawie pomyśleć o tym, a bardzo bym się cieszył, gdybym Cię mógł tutaj widzieć.
Do największych moich zmartwień obecnie należy to, że czuję się niedobrze i to w sposób nawet wcale nieprzyjemny, a może i groźny. Od miesiąca czuję, że mam aortę w stanie nie najlepszym. Może to skutki przemęczenia, gdyż poprzedni sezon, a i pozapoprzedni kosztowały mnie bardzo dużo. Jakkolwiek jednak jest, czuję się bardzo niedobrze i wymieniona aorta ciągle mi dokucza. Oczywiście pracuję, ale nie mam tego wigoru co zawsze, gdyż trudno być uskrzydlonym, gdy równocześnie człowiek skręca się i z bólu, i nerwów, które to bóle wywołują. To mnie nastraja sceptycznie, jeśli chodzi o przyszłość. Nie wiem, czy będę miał dość sił, by prowadzić aż dwa teatry w tym sezonie, gdy już sam toruński starczy za dopust Boży. Nie chcę w tym prywatnym liście pisać o moich dolegliwościach „oficjalnych”, tj. związanych z bytowaniem toruńskiego teatru, ale Matyka opowie Ci o wszystkim. Jak długo miałem jeszcze zdrowie i nie dokuczała mi ta diabelska aorta, lak długo walczyłem jak mogłem. Teraz jednak, nie odpocząwszy właściwie po poprzednim sezonie, a mając na dobitek dwa teatry na łbie, nie wiem, czy stać mnie będzie na długo, by wykrzesać ze siebie tyle wigoru, aby podołać tym piekielnym imprezom. W każdym razie po otwarciu sezonu wybieram się do Warszawy i wtenczas nie omieszkam wyłuszczyć Ci wszystkiego w długiej rozmowie, którą uważam za konieczną. Chcę przy tej sposobności wpaść także do lekarza, by orzekł, co ostatecznie oznaczają moje dolegliwości.
Na razie kończę mój „epistoł” i raz jeszcze serdecznie Cię zapraszam na Calderona, którego nie wiem, czy tak prędko będziesz mógł gdzie indziej zobaczyć.
Ściskam Cię serdecznie i całuję, dla Pani ucałowania rączek.
W. Horzyca