DO WŁADYSŁAWA BRONIEWSKIEGO
Toruń, dnia 21 stycznia 1948
Kochany Panie Władysławie!
W bieżącym sezonie zamierzam wystawić jakąś ze sztuk rosyjskich, to wszystko jednak, z czym się zdołałem zapoznać, to po największej części rzeczy słabe i nie bardzo mogące liczyć na powodzenie. Pomyślałem więc sobie, że może lepiej wystawić jakąś rosyjską sztukę wartościową, która wprawdzie także może nie mieć powodzenia, ale jest pewną pozycją repertuarową. I tu mi wpadło do głowy, czy nie dałoby się wystawić Jesienina Pugaczowa w Pańskim ślicznym przekładzie. Aktora na samego Pugaczowa mam, a to jest podstawą całej roboty. Inscenizowałbym sztukę prawdopodobnie sam. Pech tylko największy w tym, że nie mam egzemplarza Pugaczowa, nie mam też „Skamandra”, gdzie Pan swój przekład drukował. Byłbym więc kochanemu Panu serdecznie zobowiązany, gdyby chciał przesłać mi do orientacji egzemplarz Pugaczowa z tym, że dałbym go tu ewentualnie odpisać, jeśli oczywiście zamierzenie dojdzie do skutku. Przypuszczam, że przynajmniej Pan jako współautor posiada egzemplarz. Mój egzemplarz oczywiście spalił się w Warszawie razem z całą biblioteką. Byłbym Panu bardzo zobowiązany, gdyby mógł mi Pan nadesłać egzemplarz odwrotną pocztą, ewentualnie odpowiednie numery „Skamandra”. Ręczę głową, że egzemplarzowi nic się nie stanie i zostanie zwrócony do Pańskich rąk.
Muszę tylko nadmienić, że sprawa nie cierpi zwłoki i z niecierpliwością oczekuję na Pańską odpowiedź, jestem bowiem zmuszony powziąć pewne decyzje i bardzo niedługo mogę czekać.
Oczekując odwrotnie wiadomości od Pana oraz wyrażenia Pańskiej opinii o moim zamiarze, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony.
W. Horzyca