DO KONSTANTEGO PUZYNY
Poznań, 6 października 1949
Kochany Panie Ket!
Od dłuższego czasu wybieram się napisać do Pana, ale praca nad Fedrą, z którą naprawdę miałem krzyż Pański, uniemożliwiła mi to.
Chciałbym przede wszystkim podziękować Panu za bardzo miłe i rozumne słowa o inscenizacji Snu nocy letniej. Myślę, że dobrze się stało, iż uwypuklił Pan zasadnicze elementy dwóch podejść do teatru i do życia w ogóle. Czy będzie to zrozumiane, nie wiem — myślę jednak, kto ma uszy ku słuchaniu, ten głos Pański usłyszy.
	Wczoraj odwaliłem Fedrę z Eichlerówną w roli tytułowej. Na premierze przedstawienie bardzo się podobało, ale to nie jest nigdy miarodajne — szczególnie dla mnie, który jako reżyser tej sztuki sam mam wiele zastrzeżeń. Najważniejsza jest pewna dwoistość interpretacji. Fedra Eichlerówny po jednej, a reszta zespołu po drugiej. Dlaczego tak się stało, o tym dużo by mówić, ale raczej już w ustnej rozmowie — mam bowiem na dzieję, że przyjedzie Pan do Poznania, aby obejrzeć bądź co bądź rzadko wystawianą Fedrę. Koszta przejazdu z największą chęcią zwrócę, tak się to już bowiem dzisiaj utarło — i słusznie — że piszący o sztuce nie mogą dopłacać do tego interesu. Wysłałem Panu zaproszenie na adres krakowski, ale nie wiem, czy doszło Pana. Ten list wysyłam na ten sam adres. Mam jednak nadzieję, że jako polecony dojdzie Pana.
Bardzo chciałbym się z Panem zobaczyć i pomówić o niejednym. Tymczasem zasyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony.
Wilam Horzyca