DO STANISŁAWA DĄBROWSKIEGO
Poznań, dnia 14 października 1949 r.
Wielce Szanowny Panie Stanisławie,
Dotychczas nie zdołałem odpisać na list Pański, bo jak Pan domyślić się może — puszczenie kilku teatrów w ruch nie należy do rzeczy prostych. Czynię to dopiero obecnie, dziękując Drogiemu Panu serdecznie za artykuł o Fedrze na scenach polskich. Uważam, że tego rodzaju artykuły są z wielu względów bardzo pouczające i instruktywne i że właściwie przy każdej większej premierze, gdy dana sztuka posiada pewną tradycję w teatrze polskim — należy tego rodzaju artykuły pisać.
Obecnie przygotowujemy tu Dzieci słońca Gorkiego, lecz nie jest to sztuka, która może się poszczycić długim rodowodem na scenie polskiej. O ile wiem, była grana dotychczas raz, w 1906 r. w Krakowie za Solskiego. Kto wie, czy nie byłoby dobrze napiąć coś o Gorkim na scenie polskiej. Utwory bowiem tego pisarza ukazywały się u nas niemal równocześnie z praprzedstawieniami na scenach rosyjskich — np. wiem, że Letnicy byli wystawieni w 1905 r. za Kotarbińskiego. Dyrekcja Pawlikowskiego może się poszczycić wspaniałymi przedstawieniami Gorkiego Na dnie. Bardzo więc być może, że tego rodzaju artykuły, raczej może rejestrujące aniżeli szczegółowo omawiające — byłyby bardzo na czasie i byłbym Panu bardzo zobowiązany, gdyby zechciał Pan coś takiego napisać dla naszego programu.
Przed zabraniem się do tego listu interweniowałem w administracji, pytając, czy wysłano już dla Pana honorarium. Odpowiedziano mi, że sprawa jest w toku i że prawdopodobnie razem z moim listem otrzyma Pan i pieniądze za artykuł.
Przepraszam za pewne opóźnienie — nie wynikło jednak ono z mej winy.
Raz jeszcze dziękując za współpracę, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony.
W. Horzyca