DO TEOFILA TRZCIŃSKIEGO
Poznań, dnia 15 grudnia 1941
Kochany Panie Teofilu,
Musi mi Pan uwierzyć, że ostatnio byłem tak zaaferowany różnymi sprawami z Festiwalem włącznie, iż po prostu nic mogłem zabrać się do listu z zwykłego braku czasu. Festiwal bardzo mi pokrzyżował pewne plany chociażby tym, że z polecenia władz przygotowałem w ciągu dwóch tygodni wznowienie Pugaczowa, który w rezultacie nie został uznany przez Komisję, dla, jak mi powiedziano, nieodpowiedniego klimatu sztuki. Zdaje mi się, że w tym, jaki jest klimat sztuki, Ministerstwo mogło się już prędzej zorientować i nie kazać mi go wznawiać, a do tego jeszcze dorabiać Mozarta i Salieriego. Ale to najmniejsze ze zmartwień. Gorzej, że bardzo mi to wszystko opóźniło pracę w teatrze, że sztuki, które powinny już zejść, trzymają się na afiszu. Chciałem robić Lekarza na rozdrożu, ale pokręciła Eichlerówna; potem przygotowałem się do Obrony Ksantypy, ale tutejsze czynniki uznały, że sztuka jest nie na czasie. Więcej nawet, przy ogólnym rozpatrywaniu przedstawionego repertuaru przez czynniki miejscowe stwierdzono nawet, że poczciwa, ale też i klasyczna już Szklanka wody także się do wystawiania nie nadaje. O Szklankę wody będę jeszcze walczył, gdyż to, bądź co bądź, dzieło klasyczne, ale czy się uda mi coś zrobić, tego nie wiem. W związku z tym myślę o tym, jaką ewentualnie inną sztukę wybrać by można, by p. Jadwiga [Zaklicka] mogła do nas przyjechać. Jak się tylko trochę wszystko uspokoi, pozwolę sobie w tej sprawie napisać.
Bardzo chciałbym się z Panem zobaczyć i jeszcze raz serdecznie przeprosić, że piszę z opóźnieniem aż dwóch tygodni, ale naprawdę nie moja wina. Co się tyczy przedstawienia szekspirowskiego, to nie wiem, czy ono jest aktualne. Jeśli tak, to zrobię wszystko, co należy, żeby Panu kostiumy pożyczyć. Piszę Panu, gdyż na gwarancje teatru rzeszowskiego nie bardzo liczę. Ale czy to jeszcze jest aktualne?
Jeśli chodzi o mnie, to nie mogę powiedzieć, żebym czuł się w dobrej skórze i to pod żadnym względem. Teatralnie coraz mi ciężej, a Festiwal tylko uwypuklił te trudności. A osobiście także nie jest mi najlepiej. Szczególnie wobec tego, że raz po raz upadam na zdrowiu, jestem dość gruntownie przemęczony. A tu trzeba jeszcze robić nowe premiery i to na łeb na szyję, choć już na Święta nie zdążę. Robię teraz Czarującą szewcową Lorki oraz jedno z entremezes Cervantesa. Oby Bóg dał, aby premiera mogła się odbyć przed 1 stycznia, ale nie bardzo na to wygląda.
Bardzo pragnąłbym zobaczyć się z Panem i pomówić sobie o niejednym. Jak wypadła Pańska Goplana? Czasem takie awanturnicze, jak Pan pisze, próby dają dobre rezultaty na premierze, tylko że się potem przedstawienia rozkleją.
Jeśli chodzi o Dzieci słońca, to nadspodziewanie miały one stosunkowo duże powodzenie. Oczywiście nie było to jakieś oszałamiające powodzenie, ale jak na Poznań i tego rodzaju sztukę, właściwie nie można się skarżyć.
Kończę list i nie wiem właściwie, gdzie go wysłać: do Warszawy, do Krakowa, czy do Rzeszowa? Ale że Kraków jest Pańskim locum, więc tam wysyłam, zasyłając serdeczne życzenia Wesołych Świąt oraz piękne ukłony i pozdrowienia dla obojga Drogich Państwa.
W. Horzyca