DO JERZEGO PAŃSKIEGO

Poznań, 14 IV 1951

Szanowny Panie Dyrektorze!
Stosownie do zapowiedzi, odwiedziłem Toruń i Bydgoszcz i po rozejrzeniu się na miejscu oraz po dokładnym przemyśleniu możliwości, muszę, niestety, oświadczyć, że w tej chwili nie czułbym się na siłach prowadzić teatrów w tych 2 miastach. Ten, kto by się tego podjął, miałby wielką pracę do spełnienia, gdyż przede wszystkim trzeba by nie tyle uzupełnić, ile stworzyć na nowo zespół aktorski, zdolny do spełnienia swoich zadań. W tej chwili sprawa ta przedstawia się fatalnie, a ponieważ na własnej skórze doświadczyłem, jak trudno uzupełnić brakujące siły, przeto nie dziwi się Pan Dyrektor, że jestem w tym względzie trochę ostrożny. Zdaje się, że administracja, a na pewno personel techniczny nie wymagałyby większych zmian, natomiast brak aktorów, reżyserów, a nawet scenografów (p. Torwirt, jedyny poważny scenograf  — został przy redukcji zwolniony) uniemożliwia w tej chwili pracę, za którą można by wziąć odpowiedzialność.
Z tych więc względów nie mógłbym w tej chwili podjąć się prowadzenia tych teatrów, tym bardziej że i moje zdrowie jest poważnie nadszarpnięte i stan mój nie pozwoliłby mi w chwili obecnej na duży wysiłek, jakim musiałoby być organizowanie tych teatrów na nowo. Moje samopoczucie kazało mi również zwrócić się do mojego lekarza, który mnie wyraźnie ostrzegł przed szafowaniem moimi siłami. Sześć lat wytężonej pracy po wojnie jako kierownika teatru — i to w moim wieku — nie może pozostać bez śladu; zarówno serce jak obieg krwi szwankują u mnie dość poważnie i dlatego pragnąłbym cichej pracy, pozbawionej tego nawału trosk, jakie wiążą się zawsze z kierownictwem teatru.
Z tych właśnie przyczyn prosiłem i proszę o przydzielenie mnie w charakterze reżysera do teatrów krakowskich. Przypuszczam, że przydam się tamtejszemu kierownictwu, robiąc parę sztuk w ciągu roku. A poza tym zdaje mi się, że ubytek zajęć i trosk pozwoli mi poświęcić się pisaniu, tak przeze mnie od wielu lat zaniedbanemu. Dlatego najgorętszym moim pragnieniem jest obecnie przenieść się do Krakowa i pracując w teatrze, popracować jeszcze i w dziedzinie teatrowi nie tak dalekiej.
Byłbym Panu Dyrektorowi niezmiernie zobowiązany, gdyby w tej sprawie zechciał zainterweniować u teatrów krakowskich i umożliwić mi przeniesienie się do Krakowa.
Zechce Szanowny Pan Dyrektor przyjąć wyrazy poważania.
W. Horzyca