DO STANISŁAWA HEBANOWSKIEGO
Wrocław, 3 X 1952

Kochany Panie Stanisławie,
Serdecznie dziękuję za odpowiedź, niestety negatywną; ale trudno, co zrobić? Ciekaw tylko jestem, co się stało z egzemplarzami Panny mężatki, których było przecież sporo, i które z Gorzowa przywieziono do Poznania. Ale egzemplarzy tych nie wskrzesimy, więc nie ma o czym mówić. Natomiast mam do Pana dwie nowe prośby.
Pierwsza, to chcę Pana poprosić koniecznie o łaskawe wydobycie lub wypożyczenie mi programu teatru Nowego do Profesji pani Warren. Był tam mój artykuł o Bernardzie Shaw, ten, który zaatakował później małżonek pani Kiernikówny, nie pomnę już, jak się nazywa. Ponieważ obecnie robię znów Profesję, więc chciałbym użyć tego artykułu jako wprowadzenia do Bernarda Shaw. Drugi raz nie chce mi się pisać czegoś podobnego.
Druga sprawa to prośba, by był Pan tak łaskaw odszukać egzemplarze Snu nocy letniej, które niewątpliwie są w tamtejszej bibliotece. W szczególności chodzi mi o ten egzemplarz, w którym zaznaczone są miejsca, kiedy i jaka odzywa się muzyka. Teatr Poznański jest w posiadaniu nut, partytury i głosów, do muzyki Mendelssohna. Na wypożyczenie tego materiału muzycznego, który, przypuszczam, jest również w bibliotece, bardzo bym liczył. Bardzo Pana przepraszam, że obarczam Pana moimi prośbami, ale — „twarda konieczność”.
Byłbym Panu bardzo zobowiązany, gdyby zechciał Pan przysłać mi egzemplarz Kandydata, chętnie bowiem przeczytałbym sobie tę sztukę. Wprawdzie na rok następny mam już zasadniczo program nakreślony, ale Pan wie, że zawsze może znaleźć się jakaś „dziura” i kto wie, czy nawet w tych okolicznościach nie dałoby się zagrać tej sztuki, oczywiście, gdybym miał odpowiednią obsadę.
Jak się miewa Pani Irena? Bardzo bym Ją chętnie widział w Puku raz jeszcze, ale czy jest to możliwe? I w ogóle bardzo chciałbym zobaczyć się z Obojgiem Drogich Państwa, co może nawet da się uskutecznić, gdy po premierze Profesji będę mógł trochę odetchnąć.
Kończąc epistołę i polecając prośby moje Pańskiej uprzejmości, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony, dla Pani Ireny ucałowania rączek.
W. Horzyca