DO IRENY PRONASZKOWEJ
Kochana Irusiu!
Nie obarczam Andrzeja tym listem, gdyż wiem, że Ty prędzej niż on będziesz mi mogła w tej sprawie coś powiedzieć.
Zacznę od tego, że chcę co prędzej zabrać się z Wrocławia. Co prędzej, to nie znaczy zaraz jutro, ale zabrać się stąd chcę. Warunki są tu bardzo — jak by to powiedzieć — uprzykrzone, zarówno w teatrze, jak i tam, gdzie rozmawiam poza teatrem, zespół rozbity i złośliwy, bez miłości sztuki, z powodu Snu nocy powstał przeciw mnie cały spisek, bo się tam pewnym pindusiom recenzenckim pewne rzeczy nie podobały itd., itd. Słowem, mimo doskonałego mieszkania, trzeba stąd iść. W tym ale sęk — gdzie? Jestem tak zajęty, że nie sposób mi wiele jeździć i zasięgać języka. O ile jednak wiem. Teatr Rapsodyczny albo ulegnie wielkiemu przekształceniu, zdaje się z pominięciem Kotlarczyka, albo też w ogóle zostanie zamknięty. Chciałbym wiedzieć, co o tym mówią w Krakowie i co Ci wiadomo o takiej ewentualności. Chcę o tym wiedzieć dlatego, że nie chciałbym być grabarzem Kotlarczyka i jego teatru, z drugiej zaś strony myślę, że na wypadek ustąpienia p. K., a nawet zamachu na jego teatr, mógłbym może starać się, by mi go (tj. teatr) powierzono, a z tym znowu łatwo się spóźnić, bo na Olimpie mogą o wszystkim zadecydować nie domyślając się nawet, że mógłbym ewentualnie podjąć się reorganizacji tego teatru. Że taka reorganizacja w znaczeniu repertuarowym itd. jest nieodzowna, to zdaje się, nie ulega wątpliwości.
Dlatego dyskretnie chcę się przez Ciebie dowiedzieć, co w trawie piszczy. Tylko proszę o absolutną dyskrecję, gdyż tacy kandydaci do tronu często już samym swym istnieniem szkodzą chwiejącym się królom, a ja nie chciałbym się niczym przyczynić do upadku (ostatecznego) p. K., a jeszcze mniej kopać go i dodatkowo grzebać. Zasięgam również i gdzie indziej wiadomości o tej sprawie, ale że to człowiek umiejący milczeć, robię to więc dość spokojnie. Myślę, że może p. K. wykaraska się z tej opresji, jak myślę też, że niezbyt chętnie pewne czynniki widziałyby we mnie jego następcę. Ale ja też mam swe argumenty, które ewentualnie przedstawię ministrowi. Oczywiście wówczas, gdy będę wiedział, że, nie szkodząc p. K., mogę wysunąć moją personę.
W razie odpowiedzi adresuj do teatru (Państwowy Teatr Polski Wrocław, ul. Zapolskiej 3). Może niebawem będę w Krakowie. Tymczasem ściskam Was Oboje i całuję. Dla Zbigniewów [Pronaszków] piękne ukłony.
W. Horzyca
PS. Odpisz może lepiej na adres domowy: Śniadeckich 10, Wrocław.