DO ROMANA BRANDSTAETTERA
Wrocław, dnia 25 V 53
Drogi Panie Romanie,
Zapowiedziany list bynajmniej nie zaginął, ale po prostu nie napisałem go. A nie napisałem go z tego powodu, że najzupełniej dla mnie niespodziewanie włączenie Pańskiej sztuki do naszego repertuaru napotkało na bardzo poważne trudności. Sprzeciwiał się temu dyr. Pański i dopiero 3-tygodniowe nieomal spory, z tym, że nawet i Minister Sokorski dowiedział się o tym, doprowadziły do przychylnej decyzji CZT. Proszę Drogiego Pana, by był Pan tak łaskaw nie robić na razie użytku z tego, o czym napisałem, aż Panu w ustnej rozmowie wytłumaczę szczegółowo przebieg tej sprawy. Jakkolwiek jednak było, faktem jest, że w końcu, po 3 z górą tygodniach, otrzymałem pozytywną decyzję i dopiero wtenczas przystąpiłem do opracowania egzemplarza, co skończyłem dopiero wczoraj w nocy. Obsada Pańskiej sztuki, którą chcemy zrobić jak najlepiej, tym bardziej że u nas będzie jej prapremiera — nie jest rzeczą w naszych warunkach prostą. Musimy obsadzać równocześnie 4 sztuki, a to nawet dla wielkiego teatru jest rzeczą bardzo trudną. Niemniej zdaje mi się, że pewne rzeczy udało nam się zrobić z korzyścią dla sztuki. Samego Sułkowskiego chcemy mieć w podwójnej obsadzie:. Młodnicki i Chronicki. Bonaparte - Polkowski, nazwisko, które Panu nic nie mówi, gdyż jest to człowiek młody, ale bardzo zdolny. Pesaro — Igar, bardzo utalentowany charakterystyczny z Olsztyna (dawniej). De Nassau - Adamczak Jerzy, który grał główna rolę Toto w Biegu do Fragala. Książę August — Machowski (niedoszły u nas Lenin z Człowieka z karabinem). Obu chłopów żołnierzy grałby Dewoyno i Michalak. Capignac-Benoit, znany Panu zapewne z filmu i sceny. Sprawa Marigana nie wyjaśniła mi się dostatecznie i trwam w zamyśle aż podwójną obsadę. Rozstrzygnie się to jutro—pojutrze.
Pewną niespodzianką przy dokładnym czytaniu egzemplarza było dla mnie to, że niektóre role, wymienione w spisie osób, muszą być wykonywane przez statystów, natomiast inne, potraktowane przez Pana dość anonimowo, jak na przykład różni oficerowie i adiutanci, wymagają aktorów. Z rewolucjonistów weneckich tylko Dandolo ma tekst, inni, choć wymienieni, nie mówią nic. Natomiast niektórzy oficerowie w II akcie, a raczej w I, mają wcale poważne teksty. Ponieważ tych oficerów jest dużo, trzeba by role te ściągnąć do kilku, a resztę, o ile by zaszła sceniczna potrzeba, oddać statystom.
Zdaje mi się również, że trzeba by wyraźniej zarysować kontur Angeliki; w tym względzie wystąpię z pewną propozycją, której chciałbym z Panem mówić, tak jak chciałbym pomówić z Panem również o zakończeniu ostatniego aktu. I co do tego ostatniego mam już pewne propozycje.
Chętnie bym się przejechał do Pana do Zakopanego i kto wie, czy tego nie zrobię, może nawet pod sam koniec miesiąca. Niezależnie od tego chciałbym bardzo, żeby Pan przyjechał tutaj do nas. Termin przyjazdu ustalilibyśmy może albo listów nie, albo w czasie spotkania w Zakopanem. Ale to moje Zakopane jest mimo wszystko na razie mitem, bo nie wiem, czy mi „obowiązki dyrektorskie” na taki wyjazd pozwolą.
Jak pisałem Panu, pani Przeradzka razem z p. Jędrzejewskim zajmą się stroną scenograficzną. Być może, że część kostiumów, zresztą znakomitych, dostaniemy z Teatru Narodowego (kostiumy te to bardzo kosztowna rzecz).
W każdym razie kampanię rozpoczęliśmy, Znaki wolności weszły w próby i myślę, że za jakie półtora miesiąca, około 15 lipca, odbędzie się premiera. Tylko niech Pana ta data nie przeraża, ponieważ odbędzie [się] to tak, jak w poprzednim roku było u nas z Angelem. Zagraliśmy Angela tuż przed urlopami, a potem wrzesień, październik graliśmy z dużym powodzeniem. Kanikularna data premiery jest więc bez znaczenia.
Na razie tyle, proszę o zachowanie informacji o „walce” o Pańską sztukę na razie w dyskrecji. Zresztą opowiem Panu przy sposobności dokładnie.
Zasyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony, a dla Pani ucałowania rączek.
W. Horzyca