DO ROMANA BRANDSTAETTERA

Wrocław, dnia 18 VI 53

Drogi Panie Romanie,
A więc jesteśmy już w pełnym toku pracy nad Znakami wolności. Dziś zaprosił się na próbę p. Rotbaum i z pewnym nawet zdziwieniem stwierdził, że wszyscy są bardzo zaawansowani w interpretacji dialogu. Tzw. próby przy stoliku mają się ku końcowi. Jeszcze z jedną lub dwoma rolami muszę się łamać, ale z dobrym rezultatem. Niebawem, to znaczy od poniedziałku, wtorku, wejdę na scenę, w czym napotkam na pewne trudności, gdyż w tej chwili odbywają się na scenie próby sztuki idącej przed Pańską. Ale i z tego jakoś wybrniemy. Mieliśmy duże skweresy z kostiumami, ale znaczną ich część odnaleźliśmy w końcu w... naszych własnych magazynach. Niemniej 25 par butów (skąd Pan wziął tylu oficerów!) zamówiliśmy w Warszawie. Kostiumy i dekoracje robi się oczywiście na miejscu. W zespole powstał pomysł, aby premierę zrobić 22 lipca br. Byłbym bardzo za tą datą, boję się tylko, że technicznie nie będziemy na czas gotowi. Samych mundurów ponad 20, a poza tym też coś niecoś. I cztery duże dekoracje. Nie wiem, czy się nam uda to w tym terminie skończyć. To jedno pewne, że premiera musi się odbyć przed 1 sierpnia i że wrzesień i październik przeznaczony jest przez nas na granie Znaków wolności.
Ciekaw tylko jestem, czy u nas odbędzie się prapremiera, gdyż, o ile wiem, i Żukowski rozpoczął, nawet przed nami, próby. Panu najlepiej będzie osądzić, czy nasze przedstawienie będzie prapremierą, ponieważ ma Pan na pewno wiadomości i z Łodzi. Bardzo byłbym Panu zobowiązany, gdyby mi był Pan tak łaskaw donieść, czy stosunki się tak układają, że prapremiera odbędzie się u nas.
Chciałbym też koniecznie zobaczyć się z Panem. Liczę więc na Pański przyjazd, przyznam się jednak, że wobec tego, iż 25 lat nie byłem w Zakopanem, chcę skorzystać z nadarzającej się propozycji, jak to nazywał Irzykowski — oczywiście propozycji losu! — i wpaść na jakie dwa dni do Zakopanego, by sobie porozmawiać z Panem, a zarazem obejrzeć nowe Zakopane Ale o tym jeszcze napiszę. Na razie jestem bardzo związany próbami Pańskiej sztuki i nie jadę nawet na zjazd do Nieborowa, gdzie zjeżdżają się panowie od ikonografii teatralnej.
Na razie tyle. Pozwalam sobie przesłać serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Drogiego Pana, a dla Pani ucałowania rączek.
W. Horzyca