DO JERZEGO PAŃSKIEGO
Wrocław, dnia 20 lipca 1953 

Wielce Szanowny Panie Dyrektorze,
Po rozmowie z P. Ministrem Sokorskim nie zdołałem już dostać się do Pana Dyrektora i zmuszony chorobą i obowiązkami powróciłem do Wrocławia. Dlatego dopiero tą drogą pozwalam sobie Panu Dyrektorowi [przekazać] treść mej rozmowy z Panem Ministrem.
Uwagi P. Ministra na temat mej pracy w przyszłości zasadniczo nie odbiegały od opinii Pana Dyrektora. P. Minister Sokorski był również zdania, że powinienem objąć jakiś teatr na prowincji. Mówił także i [o] Olsztynie, a w ciągu dalszej rozmowy wyłonił się jeszcze Bielsk [!], a ponadto Toruń. Co do Bielska, to przejąłbym ten teatr z chęcią, o ile byłoby to aktualne. To samo dotyczy Torunia, natomiast nie mógłbym się podjąć prowadzenia Olsztyna, gdyż stan tego teatru jest taki, że montowanie go przeze mnie w tej chwili przechodziłoby moje siły i możliwości.
Natomiast negatywnie odniósł się P. Minister Sokorski do mojej propozycji przydzielenia mnie do jednego z większych teatrów stolicy lub na prowincji, z tym że jako reżyser mógłbym wystawiać sztuki w teatrach prowincjonalnych, które potrzebują reżyserów, szczególnie do wielkiego repertuaru. P. Minister wysunął przede wszystkim trudności mieszkaniowe, poza tym był mniemania, że taki projekt pachnie emeryturą, że w rezultacie obijałbym się po całej Polsce, zdaniem Jego, najzupełniej niepotrzebnie.
Wobec takiego stanowiska P. Ministra prosiłbym Pana Dyrektora [o] powierzenie mi jakiegoś teatru prowincjonalnego, który przy moim stanie sił i zdrowia mógłbym prowadzić. Nic mógłbym podjąć się prowadzenia Olsztyna, gdyż tam właściwie nie ma zespołu i są pewne powikłania organizacyjne. Co do Torunia czy Bielska (o ile są wolne) to teatry te nie nastręczałyby tych trudności, jakie nastręcza Olsztyn, trudności, które przypadałoby łamać raczej komuś młodemu i pełnemu sił aniżeli mnie, mającemu już nawet w Polsce Ludowej kilka dokonań w tej dziedzinie.
Zechce Wielce Szanowny Pan Dyrektor przyjąć wyrazy prawdziwego poważania.
Wilam Horzyca