DO WŁODZIMIERZA SOKORSKIEGO
Wrocław, 20 lipca 1953 r.
Panie Ministrze,
Rozmyślając o tym, co ostatnio usłyszałem od Pana Ministra, doszedłem do przekonania, że może rzeczywiście najlepiej byłoby, gdybym objął jakiś teatr na prowincji. Ale niestety, nie może to być Olsztyn, gdyż na doprowadzenie tego teatru do porządku brak mi dziś sił i zdrowia. Jest tam podobno tylko trzech aktorów coś reprezentujących, reszta to amatorzy, z których 23 ma we wrześniu zdawać egzamin. Poza tym są tam pewne powikłania natury organizacyjnej. Uporządkowania tego teatru może tylko dokonać człowiek młody, pełen energii i zapału.
Bielsk [!], o ile byłby wolny, o wiele bardziej by mi odpowiadał, gdyż istnieje tam i trzon zespołu, i zasięg Bielska nie jest tak znaczny jak Olsztyna.
Toruń, gdzie z pewnością mile by mnie widziano przez pamięć na dawniejsze lata, nie wiem czy jest aktualny. Swego czasu przedstawiciele tamtejszych władz i społeczeństwa zwracali się do mnie, bym z powrotem objął teatr w Toruniu. Ale wówczas mój exodus z Poznania skłaniał mnie raczej do zupełnego usunięcia się. Dlatego odmówiłem. Potem raz jeszcze zwracano się do mnie, wtenczas znów byłem zajęty w innym teatrze.
Gdyby wszystko to zawiodło i nie powstała jakaś inna możliwość, musiałbym wrócić do prośby o przydzielenie mnie do jednego z większych teatrów stolicy czy na prowincji, gdzie mógłbym osiąść i ewentualnie zrobić np. jedną sztukę wielkiego repertuaru, gdy natomiast w Szczecinie mógłbym zrobić drugą, a w Rzeszowie trzecią. Na prowincji teatry nie cierpią bynajmniej na nadmiar reżyserów, szczególnie gdy chodzi o wielki repertuar.
Najbardziej jednak z tego wszystkiego odpowiadałby mi Bielsk [!] i tam poszedłbym najchętniej, gdyż dawałby mi pewną gwarancję stabilizacji, na której ze względu na mój stan zdrowia bardzo mi zależy.
Zechce Pan Minister przyjąć wyrazy głębokiej czci i poważania.
W. Horzyca