DO ROMANA BRANDSTAETTERA
Wrocław, dnia 29 VII 53
Drogi Panie Romanie,
Dziwi się Pan zapewne, że od jakichś dwóch tygodni z górą nie pisałem nic o postępach Znaków wolności. Przyczyn złożyło się na to dużo. Pierwszą jest moja choroba, a raczej moje choroby, wykwitłe nagle żołądkowo-nerkowo-wątrobowym bukietem. Poza tym inne przyjemności, natury „organizacyjnej”, które powodują moje odejście z Wrocławia w jesieni. O tym zresztą ustnie. Niezależnie od tego jeszcze różne drobne przykrości, choćby ta, że wskutek układu kalendarza prac odpadło mi w lipcu dobrych 7 prób, a kilka musiałem robić w pozycji „namiastkowej”. Oczywiście nie skłania mnie to do pośpiechu, tym bardziej że teatr ma co grać i dlatego już dzisiaj zakończyłem próby przedwakacyjne, a do powakacyjnych przystępuję 2 września. Myślę, że między 15 a 20 września będzie premiera Znaków wolności. Zapewniam Pana, że ani Pan, ani Pański sztuka z tego powodu żadnego uszczerbku nie poniesie, tym bardziej że i tak przewidywaliśmy termin premiery w początkowych dniach września.
Bardzo jestem ciekaw, jak poszła premiera łódzka. Doszły mnie tu wprawdzie pewne wieści, ale trudno mi się rozpytywać, bo jeszcze pomyślano by, że ze względów konkurencyjnych. Podobno świetny był Szalawski jako Wilga, ale poza tym niewiele wiem o łódzkim przedstawieniu. Może to i lepiej, choć nie wpłynęłoby to na nasze widzenie sztuki, już przecież na scenie utrwalone, a obecnie tylko wygładzane.
Bardzo też chciałbym, i nawet muszę, pojechać do Pana, do Zakopanego, gdyż chciałem ustalić ostatecznie pewne szczegóły. Kto wie, czy to się nawet nie uda. Wtenczas wpadłbym na 2 dni do Zakopanego, a potem pojechałbym dalej, może do Krynicy, gdyż wszystkie moje boleści zmuszają mnie do udania się w tamtym kierunku. Ale o tym jeszcze napiszę, uzależniam to bowiem od mego stanu zdrowia. Przypuszczam jednak, że żadnych rozbieżności pomiędzy nami w zasadzie nie będzie.
Na razie tyle, za kilka dni napiszę jeszcze.
Przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony, a dla Pani ucałowanie rączek.
W. Horzyca