DO ROMANA BRANDSTAETTERA
Wrocław, dnia 26 IX 53

Kochany Panie Romanie,
Chyba dopiero ustnie potrafię Panu wszystko opowiedzieć, co się namotało ostatnio przy przygotowywaniu Pańskiej sztuki. Dużo by o tym mówić. Na razie donoszę, w myśl Pańskiego życzenia, tylko o sobie.
Pierwszego września stanąłem do pracy nad Znakami w stanie nieszczególnym i ten stan pogarszał się właściwie z każdym dniem. Wieczorem, a i w dzień, miewałem gorączkę, a poza tym różne bóle dokuczały mi. Tak dotrwałem mężnie do 14, co dało dwa ważne rezultaty: 1) Nie można było Znaków zdjąć, ponieważ już tylko dwa tygodnie było do wykończenia, a wydatki były poważne. 2) Właśnie w ostatni dzień odwiedził nas Marczak-Oborski i zobaczywszy nasz kontur Pańskiej sztuki uznał, że to ciekawsze i właściwsze niż w Łodzi i że z tego może być dobre przedstawienie. Po wyjeździe w tym duchu zreferował sprawę Ministrowi Sokorskiemu. Tymczasem tego samego dnia, w sobotę, wzięto mnie na generalne przebadanie lekarskie i nie zwlekając ani chwili, odesłano na tutejszą klinikę. Podejrzewano zapalenie wsierdzia, zapalenie nerek i zapalenie stawów. Pierwsze okazało się nieaktualne, drugie uchwycono w formie bardzo jeszcze lekkiej, a trzecie dokucza mi najbardziej w chwili obecnej. Do tego dołącza się konieczność gruntownego oczyszczenia jamy ustnej.
Perspektywy są następujące: przypuszczam, że po pierwszym wyjdę z kliniki i z porady lekarza chcę pojechać na 2 tygodnie cichego odpoczynku do Krynicy albo pod Zakopane. Potem mam jeszcze miesiąc urlopu i czas ten wykorzystam na odpoczynek. Część jednak pójdzie już na robienie Znaków, których premiera w nowej konfiguracji będzie około 1 grudnia br.
Tak się przedstawia stan rzeczy, o wielu szczegółach ustnie. Wiem, że Pan ma duże zmartwienie z chorobą żony, więc moimi nie chcę Panu kręcić głowę.
Czy mógłby mi Pan wskazać jakieś miejsce, wysokość 400 do 500 m pod Zakopanem, gdzie bym mógł spędzić te 2 tygodnie, chodzi o pensjonat.
Na razie tyle; myślę, że jest Pan wprowadzony w sedno sprawy. W każdym razie wszystko obróciło się na dobre, to znaczy, że sztuka pójdzie.
Zasyłam serdeczny uścisk dłoni i piękne ukłony dla Pani.
W. Horzyca