DO ROMANA BRANDSTAETTERA
Wrocław, 15 I 1954
Kochany Panie Romanie!
Serdecznie dziękuję zarówno za bardzo miły list, jak też piękny prezent w postaci kodeksu komedii chińskich, z których dwie zdołałem zaraz po przybyciu Pańskiej przesyłki — przeczytać. Cieszę się niezmiernie, że dystans Wrocław—Zakopani nie zmniejszył Pańskiego dobrego mniemania o naszym speklaklu. Pracujemy nad nim nadal, gdyż we wtorek zagra „dublent” Sułkowskiego, Michalski, a Angelice grać będzie Dzieduszycka, wcale nie gorsza od Hrehorowicz, Michalski również zrobił bardzo wiele, choć nie ma tego doświadczenia aktorskiego co Chronicki. Obaj będą grać na przemian.
Dziś dowiedziałem się, że onegdaj (wtorek) była na przedstawieniu redaktorka tutejszej „Gazety Robotniczej” z jakimś innym panem wysokiej rangi i że obojgu i przedstawienie, i sztuka bardzo się podobały. Podobały się do tego stopnia, że Lutogniewskiego namawiali, by do „Przeglądu Kulturalnego” napisał artykuł polemizujący z Treuguttem. A poza tym sam Lutogniewski podobno musi zmienić swą recenzję, wskutek czego nie ukazała się ona w dzisiejszym numerze „Gazety Robotniczej”, gdyż musi ją przykroić do poglądów redakcji. Bardzo jestem z tego rad. Po ukazaniu się recenzji przyślemy ją Panu. Co z Voglerem? Może by i Pan napisał do niego?
Specjalnie już dziękuję Panu za rozmowę z p. S.W. Balickim. Cieszę się, że mogę liczyć na jego przychylność, co jest dla mnie ewenementem, gdyż rzadko mi się to zdarza. Ale czy sądzi Pan, że dopiero pod koniec miesiąca jechać do Warszawy? Czy to nie będzie za późno? Poza tym zastosuję się całkowicie do Pańskich rad, sądzę jednak, że wiele już miesięcy zapowiadaną wizytę u p. Sokorskiego trzeba będzie odbyć choćby ze względów kurtuazyjnych. Liczę, że mi Pan napisze, jak potoczyła się rozmowa z B. następnego dnia i czy w ogóle się odbyła.
Zapomniałem napisać Panu, że Lorentowicz nagle nam zachorowała po Pańskim wyjeździe i że zastąpiła ją druga nasza „primadonna”, p. Fiałkowska, która w dwa dni zrobiła rolę tę trochę inaczej niż tamta, ale bardzo dobrze. Śladu nie było, że to zastępstwo, i to nagłe. — Poza tym muszę donieść Panu, że „dyskusja” w ostatni dzień Pańskiego pobytu, zrobiła w zespole (w jego gros) jak najgorsze wrażenie. Większość uważa, że była b. nie na poziomie i kompromitowała zespół.
Na razie tyle. Zdaje się, w środę pojadę do Warszawy.
Raz jeszcze dziękując serdecznie za list i prezent, przesyłam dla Obojga Wielce Szanownych Państwa serdeczne pozdrowienia i ukłony od nas obojga.
W. Horzyca