DO ROMANA BRANDSTAETTERA
[Wrocław, ok. 15 I 1954]
Drogi Panie Romanie,
Nie zdołałem jeszcze wysłać pierwszego mego listu, a tu już przyszedł Pański drugi. Trochę zaskoczył mnie on swą treścią. Dlaczego bowiem p. Balicki sądzi, że nie mogę być w Krakowie? Uważają mnie za „czarną owcę”, dobrze. Ale z pracy mej korzysta się. A ja przecież nie chcę bynajmniej iść na jakieś „wysokie” i „honorowe” stanowisko, ale po prostu chcę się przyczepić do jakiegoś teatru i „usiąść na własnym kuprze”. Dlaczego Iwo Gall może być u Billiżanki, a ja nie mogę być czy to u Szleta, czy Hennera (nb. tu b. potrzebują reżysera). Widocznie p. B. wie już o propozycjach robionych mi dawniej, przed kilkoma miesiącami: Toruń albo Bielsk [!], i je powtórzył. Z tą propozycją wystąpił p. Sokorski i poza to nie wyszło i u p. B. Ale niepotrzebnie piszę o tym tyle, i tak przecież nie będzie Pan mógł powtórzyć mej argumentacji p. B. Uważam jednak, że w jakiejś formie muszę rozmówić się z p. S., z którym mam mówić już od kilku miesięcy.
Zrobię wszystko, by się dobrze w tej sprawie zorientować, co wybrać: Toruń czy Bielsk[!], czy może co innego. U nas nic nowego. We wtorek gramy Znaki, ale tym razem z dublentem, który prawie miesiąc próbował Sułkowskiego. Ram wtorek robię dla niego próbę generalną.
Jeszcze raz zasyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Wielce Szanownych Państwa.
W. Horzyca