DO IRENY PRONASZKOWEJ
[Wrocław, I 1954]
Kochana Irusiu!
Daruj mi, że dopiero dziś odpisuję na Twój list, który doszedł mnie dopiero po moim przyjeździe z Warszawy, gdzie w moich — i nie moich — sprawach bawiłem z górą tydzień. Nie zastałem już Pańskiego, który był moim zaciętym wrogiem — choć nie wiem dlaczego? (ale trochę się domyślam!). Rozmawiałem z Balickim, dla którego nie jestem persona ignota i przypuszczalnie uda mi się tak ułożyć sprawy, abym mógł spokojnie pracować. Oczywiście o Krakowie mowy być nie może, gdyż nie jestem ani politycznie odpowiednio postawiony, ani mnie nie bardzo by tam chcieli. Mogę myśleć znów tylko o Toruniu, Bydgoszczy i tym podobnych „placówkach”. Kto wie, czy nie obiorę z tego Torunia, bo i miasto śliczne, i towarzystwo miłe, i miałbym stosunkowo dużo swobody w pracy, a wspominają mnie tam jeszcze wciąż. Ale zobaczymy jeszcze. Na razie jadę na 3 tygodnie do Warszawy, bo mam wskrzesić Profesję pani Warren z Leną [Eichlerówną], Ciekawe jak będzie wyglądać moje spotkanie z Leną, z którą przy wyjeździe z Wrocławia nie pożegnałem się z powodu jej ogromnych nietaktów w stosunku do współpracowników.
Tyle o mnie. Stasia jest we Wrocławiu, ostatnio wyjeżdżała na parę dni do Poznania, który zawsze wdzięcznie wspomina. 
Wiłam Horzyca w karykaturze A. Stopki.

W teatrze tam teraz p. Gąssowski, który ponoć wszystkich zdołał sobie ująć, co ponoć stanowi jego główną cnotę.
Pytałaś mnie Irusiu, czy to prawda, że Sen srebrny został uznany za przedstawienie antyukraińskie? Ja wiem o czymś wprost przeciwnym. Uważano — ale już nie powiem Ci kto — że Sen godzi w polską rację stanu, że niepotrzebnie przypomina wcale niełagodne postępowanie Polaków z Ukraińcami, co, uważano, nie było „na czasie”. Z tych względów miarodajne czynniki we Lwowie dość niechętnie odniosły się do Schillerowskiej inscenizacji (bo do Słowackiego nie mogły). Skąd więc wzięła się płotka, że było to antyukraińskie przedstawienie?
Być może, że z Warszawy zdołam na dzień lub dwa wypaść do Krakowa. Oczywiście nie omieszkałbym zobaczyć się z Wami i starym obyczajem pogadać o tym i o owym.
Tymczasem rączki całuję, od Stasi ditto ucałowania, a dla Andrzeja od nas obojga piękne ukłony.
W. Horzyca