DO ROMANA BRANDSTAETTERA
Warszawa, 17 II 1954
Drogi Panie Romanie!
Proszę mi darować, że dotychczas nie odpisałem na Pański [list], ale dopiero teraz przysłano mi z Wrocławia, ja bowiem od jakich 2 tygodni siedzę w Warszawie, gdzie wznawiam Profesję p[ani] Warren w Współczesnym. Jadąc tu wiedziałem już, że ma się odbyć za dwa dni dyskusja o Znakach czy o całej Pańskiej twórczości, tu jednak dowiedziałem się, że dyskusję odłożono, a potem znów doszło mnie, że powtórnie ją odłożono. Tak więc nadzieja spotkania Pana na tutejszym bruku spełzła na niczym, mam jednak nadzieję, że się tu jeszcze spotkamy, ja bowiem zostanę tu do jakiego piątku następnego tygodnia.
Co się tyczy Znaków, to nie nadsyłałem „głosów” prasy, gdyż Halina Dzieduszycka powiedziała mi, iż to zrobi. Przypuszczam, że też zrobiła. „Gazeta Robotnicza”, jak Pan wie, wpadła na pomysł publicznej dyskusji i pierwszy z dyskutantów wylał taki kubeł pomyj na Pana i na mnie (i teatr w ogóle), że aż to miało odwrotny skutek. Wzbudził on w czytelnikach raczej oburzenie aniżeli zdołał wywołać poklask dla swej „odwagi”. Następny odezwał się Grzegorz Sinko, syn tego hellenisty, biorąc wszystko w obronę i niwecząc swego przedmówcę. Wszystko to nie ma wielkiego wpływu na tok przedstawień, które idą przy wielkim powodzeniu. Korzystam ze sposobności, by raz jeszcze podziękować za miłe słowa na temat mej inscenizacji.
Co do mnie, to nic jeszcze nie wiadomo. Klują się różne możliwości, lepsze i gorsze, ale jak długo Balicki nie rozejrzy się jako tako w sytuacji, zapewne o niczym nie zadecyduje. To że jedna „moja” sztuka idzie aktualnie we Wrocławiu, a druga w Warszawie przemawiałoby raczej za mną. Ale kto wie? Może obróci się to przeciw mnie. Tymczasem jestem formalnie przydzielony do Wrocławia, gdzie płacą mi gażę. Zresztą jeden z przychylnych mi panów słusznie powiedział, że przy mym stanie zdrowia ja w czasie takich mrozów przenosić się nie mogę.
Do „Teatru” napisze Dzieduszycki, a Csató da, zdaje się, kartkę tytułową z Polkowskim i Lorentowicz. Ale Vogler nie dał znaku życia. Z Szewczykiem mówiłem i może był w czasie mej nieobecności. Trzeba by tę sprawę trochę popiłować. Trochę za mało ludzi pisze pozytywnie o Znakach. Natanson obiecał mi, że też gdzieś napisze.
Idę już na próbę Warren, więc muszę list skończyć. Zasyłam serdeczny uścisk dłoni, a dla Pani ucałowania rączek.
W. Horzyca