DO ROMANA BRANDSTAETTERA
Wrocław, 16 III 1954

Drogi Panie Romanie,
Nie odpisywałem dotychczas na Pański list, gdyż po powrocie z Warszawy czułem się trochę zmęczony, choć sam nie wiem czym. Dziękuję Panu serdecznie za miłe słowa troski o mnie, na które powinienem odpowiedzieć — i odpowiadam też — że i Pan powinien uciec się do tej samej higieny, którą mi Pan zaleca, i machnąć ręką na „wielki naród durniów”, który w jednym jest tylko niebywale pomysłowy: w dręczeniu wszystkich, którzy im „nie pasują”. Kpią sobie oni z naszych chandr i... Ale mniejsza. Mam nadzieję, że przyszedł Pan do zdrowia po uporczywej grypie, o której mi Pan pisał. W Warszawie czułem się — mirabili casu — dość dobrze. Teatr Erwina A[xera] to tak, jakby mój „macierzysty” teatr. Bardzo też lubię Melinę, który jest mądrym człowiekiem. Warren poszła mi niezgorzej, a Lena [Eichlerówna] — miast z obowiązku boczyć się na mnie, była nawet bardzo łaskawa. W czasie Zjazdu idzie u Erwina Domek z kart, ale potem wraca Warren, która iść będzie niemal do maja. Nb. Erwin dostał tenir w Pałacu Kultury (800 miejsc i duża scena), a 7 listopada ma być już pierwsze przedstawienie. Nie wiedzą tylko jeszcze czego,
Jeśli chodzi o Wrocław, to zastałem tu już mego nowego następcę, dyr. Biliczaka z Jeleniej Góry. Bardzo porządny chłop, energiczny, odważny, sam aktor, ale czy wyprowadzi na pełne wody ten nasz teatr, nie wiem. Tutejszy zespół odrzuci! Rotbaumowi przeróbkę Andrzejewskiego Popiół i diament, a KW i Balicki przychylili się do tej opinii. Tak teatr polski pozbawiony został jednego niezwykłego dzieła dramatycznego. Po tej klęsce Rotbaum ścichł, ale nie powiem, by się wiele w teatrze na lepsze odmieniło. Szurmiej reżyseruje Szczygli zaułek itp. Czy z tego może wyjść coś dobrego? Zresztą obaczym.
Znaki wolności dobiły już trzydziestki, ale, zdaniem moim, są przez dystrybucję repertuarową traktowane trochę po macoszemu. Odbiła się też na frekwencji owa przesławna „dyskusja” na temat Znaków, której ostatnie głosy — wraz z redakcyjnym zakończeniem — przesłała Panu p. Halina Dzieduszycka. Pozwala się durniom wyć pod niebiosy, aby na końcu stwierdzić petitem, że nie mają racji. Myślę jednak, że Znaki przekroczą czterdziestkę, choćby dlatego, że do nowych premier dość daleko, a grać trzeba. Ten kwartał zagospodarowano nieszczególnie. Mają mi dostarczyć szczegółowych danych o frekwencji. Prześlę to Panu.
Co do mej persony, to oczywiście nic nie wiadomo, ale widzi mi się, że zostanę albo w Warszawie, albo w Krakowie. Wolałbym raczej to drugie, i może tak się to jakoś ułoży. Szletyński podobno odchodzi w czerwcu, ale kto przyjdzie na jego miejsce? Bo mnie z pewnością uplasują tylko jako reżysera, co może lepiej, a może gorzej. Boja bardzo trudno wżywam się w rolę podkomendnego, jako że kilkadziesiąt lat sam komenderowałem. Bardzo więc dużo zależy od tego, kto będzie w Krakowie. Inaczej chyba uciekać mi do Axera, gdzie zawsze miejsce by się dla mnie znalazło.
Bardzo chciałbym zobaczyć się z Panem, by pogadać. Niech mi więc da Pan znać, kiedy będzie Pan w Warszawie. Ja — być może pojadę teraz na jaki miesiąc do Olsztyna, by tam coś reżyserować; może nawet Warren (po raz 6 w życiu!!). Jeśli do końca czerwca (jak przypuszczam) pozostanę tu, to zrobię tu jeszcze Fantazego. A potem dalej, „na nową placówkę”! Tylko te sprawy mieszkaniowe, to straszne!
Kończę epistołę i przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony od nas obojga dla Obojga Szanownych i Drogich Państwa.
W. Horzyca