DO IRENY I ANDRZEJA PRONASZKÓW

Olsztyn, 15 V 1954

Kochani Andrzeju i Irusiu!
A więc znowu się spotkamy w robocie, co — nie potrzeba Was chyba o tym zapewniać, bardzo mnie cieszy. Zdaje się, to prawie pewnik — jeżeli coś na tym świecie jest pewnikiem iż pojadę do Krakowa. Z Krzemińskim, od którego dostałem i bardzo uprzejmy list z propozycją, doszedłem w czasie Zjazdu teatralnego do porozumienia i w rezultacie napisał mi onegdaj, że proponuje mi zrobienie Ruy Blasa razem z Tobą, Andrzeju. Bardzo mnie to mile pogłaskało po sercu i niezmiernie ucieszyło.
Jedyną i to poważną chmurą, to jest sprawa mieszkania. Krzemiński proponuje mi na razie pokój w teatrze, ale Wy wiecie, co to znaczy. Nie, nie stać mnie na to, byśmy ja i Stasia siedzieli w jakimś jednym pokoiku, bez wygód i powietrza, po prostu sobie na głowie. Dlatego sprawę mieszkania od razu postawiłem bardzo wyraźnie. Muszę mieć mieszkanie, 2 pokoje z kuchnią. Podobno jest to teraz w Krakowie do zdobycia. Oczywiście nie chcę mieszkania w Nowej Hucie, tylko bliżej, najlepiej w Waszej okolicy. Bardzo Cię więc proszę, Irusiu, pomyśl o tym i pogadaj ewentualnie z Krzemińskim. Ty znasz tamtejsze stosunki i wiesz, co jest możliwe, a co nie. Zresztą, Ty masz głowę i wiesz, co trzeba i gdzie powiedzieć. Zapewne pójdzie to przez ob. Titkowa. Krzemiński pisze mi, w sposób co prawda bardzo enigmatyczny, że już rozpoczął starania w tym względzie.
Druga sprawa, o której chciałbym z Wami — intymnie — pomówić, to wybór sztuki. Czy koniecznie W. Hugo, a jeśli już Hugo, czy koniecznie Ruy Blas, najczęściej w Polsce grywany dramat? Nigdy nie czytałem Ruy Blasa, widziałem tylko na scenie, w Polskim, z Leszczyńskim, Przybyłko-Potocką, Stępowskim itd. Wspomnienia tego mam dość mętne. Niedawno robiłem na siedemdziesięciolecie W. H[ugo] jego Angela, tyrana Padwy, nawet z pewnym dość znacznym powodzeniem szło to we Wrocławiu, bo sztuka duszoszczipatielna. Czy Ruy Blas będzie równie duszoszczipatielny? Wątpię. Ale trzeba to przeczytać i dopiero wtenczas można coś powiedzieć. Ale że Ruy Mas jako pozycja repertuarowa nie jest pewniak. Może jednak wykonawcy, no i scenograf razem z niżej podpisanym usprawiedliwią ten wybór. Warto się jednak nad tym zastanowić. A inna sprawa, że bardzo już chciałbym sobie porozmawiać z Andrzejem, jak to dawniej bywało: „długie nocne rodaków rozmowy”. Żeby mi tylko jak najprędzej przesiali egzemplarz nowego przekładu Ruy Blasa.
Siedzę teraz tu w Olsztynie i kończę Panią Warren, którą robię po raz szósty, a z radiowym nagraniem siódmy!!! Mimo to sztuka mnie nie znudziła, choć czynią to często jej wykonawcy. Warunki mam tu nieszczególne, choć aktorzy, na ogół biorąc, zachowują się bardzo porządnie. Ale cóż? Od 5 kwietnia prowadzę próby, a aktora na Praeda dostałem 10 maja! Możecie sobie wyobrazić, co to za mordęga, kiedy ja przez miesiąc zastępuję Praeda.
Możecie sobie wyobrazić, co przeżywa Stasia widząc, że jej marzenie, zamieszkanie w Krakowie, tak jest bliskie realizacji. Nie widziałem Jej od dwóch tygodni, ale widzę „oczyma duszy”, jakie wywija tam karty. Zresztą, prawdę mówiąc, głównie dla niej to robię, bo jeśli o mnie chodzi, kto wie, czy nie lepiej by mi było w jakimś Toruniu, gdzie byłbym panem na własnych śmieciach, do czego jestem przyzwyczajony. Ale niech i tak będzie. A inna sprawa, że z tymi przenosinami do Krakowa ja łączę też i własne zamysły, o których Wam powiem w czasie najbliższej nocnej rodaków itd. A jak się miewa dyr. Szletyński? Musi mieć chyba dość głupią minę po tym plebiscycie aktorskim. w którym 80% opowiedziało się za p. Krzemińskim. No, ale posada pozostaje posadą.
Jeślibyście (tzn. Irusia) chcieli napisać do mnie, to piszcie na adres podany na kopercie. Tymczasem serdecznie Was ściskam i całuję.
Wasz W.