DO KRYSTYNY LUBICZ LISOWSKIEJ
Kraków, 26 XI 1954
Szanowna i Droga Pani Krystyno!
Jestem naprawdę prawdziwie wzruszony pamięcią, jaką obdarza Droga Pani swoją wakacyjną znajomość w mej mizernej osobie (nie tak znów całkiem mizernej, bo może przytyłem od wakacji, jako że idzie ku mrozom). Dzięki tej wielkiej Pani łaskawości wcale nieźle poinformowany jestem o tym, co się dzieje nad Bałtykiem w teatralnych regionach. Niech Pani tylko nie myśli, że gdzie indziej jest lepiej. Bynajmniej, bo i tu niewesoło, a gdy przed kilkoma dniami byłem w Warszawie, miałem tam dość dowodów, że i w stolicy nie najlepsze panują stosunki. Cała ta np. historia z ustąpieniem Kreczmara z Teatru Polskiego, to widowisko naprawdę nie budujące, choć wina tego zdaje się jest podzielona między kreczmarzystów i antykreczmarzystów. Podobno Korzeniewski także osiadł na lodzie, czyli tego jasny jak słońce morał, iż fortuna variabilis, alias fortuna kołem się toczy. Co wczoraj u szczytu stało i na szczytach się sadziło, dziś ledwo u podnóżka może się pomieścić. Ale co tam! „Niech się drapie, kto ma liszaj, nasza skóra zdrowa!” powiada królewicz duński, Hamlet.
Ja mam też tu sporo zmartwień, w tym nie najmniejsze, że ów nieszczęsny Ruy Blas przeciąga mi się i przeciąga z powodów ode mnie niezależnych. Dekoracje, kostiumy itp. mają sprawić, że premiera odbyłaby się po Nowym Roku, około 15 stycznia, przeciwko czemu ja stanowczo protestuję i chcę koniecznie skończyć to wszystko tuż przed Bożym Narodzeniem. Może Pani wyobrazić sobie, jak mi nie w smak to przedłużanie terminu, co się także odbija i na mej kieszeni. A poza tym mam jeszcze inne propozycje, i to dość liczne, z których nie mogę skorzystać, bo tutaj ciągnie mi się ten Ruy Blas, przy którym zresztą dobrze się napracowałem, niemal w nieskończoność.
Jak się w końcu załatwi kryzys reżyserski i dyrekcyjny na Wybrzeżu? Czy madame Lidia [Zamków] zostaje w rezultacie, czy nie, bo przecież mija dobre pół roku, odkąd podała się do dymisji. Ja zresztą nie bardzo wierzę, by ktoś odpowiedzialny podjął się prowadzenia tych trzech teatrów, gdzie, jak Państwo mówiliście sami. Gdynia potrzebuję operetki osobno prowadzonej, a osobny kompleks stanowi Gdańsk z Sopotem. Jeśliby się sprawę zechciało traktować na serio, w ciągu pół roku można wyciągnąć nóżki, szczególnie przy tak „przyjaznym” nastroju, jaki znamionuje tamtejsze świątynie Melpomeny.
Na końcu proszę o wybaczenie, że piszę na tak paskudnym papierze z „odbijanką”, ale w tej chwili taki tylko posiadam.
Proszę przyjąć wraz z Małżonkiem serdeczne pozdrowienia i ukłony. 
W. Horzyca