DO KRYSTYNY LUBICZ LISOWSKIEJ
Kraków, 30 III 55

Szanowna i Droga Pani Krystyno!
Mile wspominam pobyt w domu Rodziców Pani, szczególnie Ojciec Pani jest człowiekiem nie tylko wykształconym, ale myślącym, o co tak trudno obecnie. Sztuka, którą dla Państwa tłumaczy, jest napisana pięknie, ale ja jednak wolałbym wyreżyserować coś innego, może Ruy Blasa albo Tyrana Padwy? Szczególnie, że mając zapewnioną współpracę Mariana Kołodzieja będę miał dekoracje nie gorsze niż w Krakowie. Madame Irene [Górska] widzi wszystko w barwach ciemnych, ale Pan Juliusz da sobie radę, a jego repertuar popieram jak najbardziej. Molier, Pagnol, Zapolska i Fredro, a między tym może i ja z klasyką, a jeszcze ten musical czy produkcyjniak Piechala, jeśli trzeba. 
Dom Pani uświadomił mi, jak bardzo kocha Pani swego Męża, jeśli pięć lat przebywa Pani na Wybrzeżu w warunkach bardzo odbiegających od atmosfery rodzinnej, jeżeli teraz decyduje się Pani na wyjazd na ten dziki zachód, gdzie warunki życia będą bardziej niż spartańskie, na pewno trudne. Ja dopiero teraz oceniam moją żonę i jej starania, abym miał zawsze warunki do pracy, w każdym z naszych mieszkań jest zawsze biurko, światło, cisza, pod ręką potrzebne mi książki czysty papier i przybory do pisania. W wędrówkach swoich po bardzo niewygodnych hotelach, gdzie aby list napisać, trzeba zdobyć papier w nie zawsze otwartym kiosku Ruchu, gdzie światło na górze, pod sufitem nie wystarczy, a gaśnie w momencie zapalenia lampki nocnej, gdzie wszystko skłania człowiek do fatalnej refleksji, że nikt tu nie dba o jego wygodę, a brudy i ślady po szklankach z alkoholem są dowodem, że delegacje służbowe są wykorzystywane na obrzydliwe pijaństwa i nikt nie przewidział, że pseudoluksusowy hotel może być także schronieniem intelektualisty, który chciałby w nim przeczytać książką lub napisać cośkolwiek. Wieczorem, po teatrze, nie sposób napić się szklanki herbaty, wszędzie tylko morze alkoholu i mętne typy, a wstęp do restauracji po zapłaceniu konsumpcji, jak to się teraz praktykuje, nieświeże zakąski, zjełczałe tłuszcze i wóda albo piwo. Z rozczuleniem wspominam, jak nas Pani poiła chińską herbatą od Mao. Moja żona rozpieściła mnie w niesamowity sposób, tak że czuję się w tych podróżach jak zdetronizowany cesarz. Żartuję oczywiście, ale minimum wygód w moim wieku potrzebne jest mi koniecznie, jeżeli mam pracowni tak, jak pracuję dotąd, to znaczy bez taryfy ulgowej. Moja żona także źle znosi samotność i trzęsie się o mnie ze strachu i wtedy rozumiem, że Pani towarzyszy zawsze mężowi, ale ja jej naprawdę nie mógłbym narażać na te niewygody, jakie ja znoszę, aby dostarczyć jej to minimum, do którego była przyzwyczajona i aby utrzymać ten najbardziej skromny, ale jakże potrzebny dom, azyl, do którego mogę wrócić z każdej wędrówki. Niewiele tego, ale z każdym dniem cięższe warunki pracy, trudniej dogadać się z ludźmi, myślę i o aktorach, i o władzach, dlatego też miłe propozycje Pana Juliusza, które wdzięcznym sercem oceniam, nie nęcą mnie tak bardzo, bo i jak prowadzić trzy teatry, jeżeli jeden było trudno, jak wyjechać daleko, na niepewne, ot sądzę, że już jestem za stary.
Na imieninach Pani był taki miły nastrój, taka cudowna atmosfera, klimat miłości i przywiązania do rodziny, nastrój, który zawsze spotykam w swoim domu, kiedy wracam i otwieram drzwi i wiem, że czeka na mnie ktoś, kto mnie kocha, rozumie i chce jedynej rzeczy, mego dobra. Chyba to wspólna cecha wszystkich polskich domów, te biblioteki, ten spokój sprzyjający pracy twórczej. To, co mówił Ojciec Pani o ZAiKS-ie jest słuszne, ja jednak wolałbym Państwa widzieć w Związku Literatów, ale może i Pani ma swoje racje, na pewno.
Jeszcze raz wracam do mojej jakże bardzo kochanej, ale jakże czasem niedocenianej żony i postanawiam, że będę z nią dłużej i więcej przebywał, bo rzeczywiście czuje się na pewno zaniedbana, w dawnych czasach była przynajmniej otoczona stale gronem gości czy przyjaciół, a teraz bywa zbyt często sama. Tak Pani Krystyno, dom Pani uświadomił mi moje własne w tym względzie zaniedbania, ale ja się poprawię. Przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony od nas obojga.
W. Horzyca