DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
Kraków, 10 V 1955

Mój Koczureczku!
Nie powiem, że podróż miałem złą, ale nie powiem też, że bez przygód. Jechałem prawie cały czas w restauracyjnym, ale w Katowicach oznajmiono przez megafon, że pociąg musi objeżdżać trasą na Oświęcim, bo, jak się dowiedziałem, pod Jęzorem (za Mysłowicami) zdarzyło się jakieś wykolejenie. Możesz wyobrazić sobie, jak mnie to zdenerwowało, bo nie wiadomo teraz było, kiedy przyjadę, a odczyt nie wiem, czy o 6, czy później. Ale na szczęście spóźniliśmy się tylko 3 kwadranse, a odczyt zaczął się o 7 (nawet później). Nie powiem też, by się zbył wiele, szczególnie teatralnych osób zjawiło. Ale było dość osób postronnych, może nawet malarzy. Od Skrudlikowej i od Weisnówny dostałem jakieś kwiatki, a odczyt bardzo się podobał i bardzo mi bili brawo, choć zdaje się Niusia Jackowska nie bardzo zadowolona była, gdyż nie wygłaszałem żadnych głupich peanów, tylko mówiłem o nim jako o człowieku. Niwińska (była) chce, żeby dla ludzi teatru raz jeszcze powtórzyć, bo było ich może z 15 lub 20 osób (reszta cywile), a odczytu p. Babel nie odwołano, bo jak mówił SPATiF, Klub nie zawiadomił ich, że się mój odczyt ma odbyć. Konopczyńskich, rzecz dziwna, nie było. Jeszcze wieczór (w nocy) przyszedł do mnie Wroński i męczył mnie kostiumami do operetki. Lato w Nohant ponoć zrobione na misterium. Ale zobaczę sam, jak to jest.
Całuję Cię byczusiu
Wil