DO KRYSTYNY LEO

Kraków, 3 VI 1955

Kochana Pani Krysiu!
Serdeczne dzięki za łaskawe życzenia oraz za naprawdę wspaniały tekst św. Pawła, który w swej enigmatyczności (bo trzeba go w sobie przetrawić) jest faktem właściwie artystycznym; i tak to odczułem, gdy tekst, przepisany przez Panią, czytałem. Św. Paweł to był też poeta, nie z tej rodziny co Shelley albo... Heine, ale z tej co Conrad. To mnie między innymi uderzyło, nie mówiąc o tym, że to lekcja akurat na 28 V i że trochę można by naprawdę z tych wielkich słów wziąć i do siebie, co zresztą dziwić nie może, bo przecież dla ludzi i o ludziach św. Paweł pisał. A ja, jak reszta świata, nil humani a me alienum esse puto. (Nawiasem mówiąc, czyj to przekład Listów cytowała Pani?)
Zarówno imieniny jak i resztę dni przepędziłem w spokoju, przerywanym tylko gromami... operetkowymi, bo znów następuje opóźnienie o blisko 10 dni i premiera nie prędzej pójdzie jak jakiego 21 czerwca. W ostateczności nie zależy mi w tej chwili na czasie, bo we Wrocławiu nic na razie (i w przyszłości) robić nie będę, więc mam trochę wolnego czasu. Chyba że pojadę do Lublina i tam będę robił jakiegoś Eurypidesa (chcę Helenę) albo Ajschylosa. Zobaczymy. W każdym razie do końca prawie czerwca będę w Krakowie. Wczoraj jeździłem, wezwany przez Balickiego, do Warszawy, gdzie zaproponowano mi teatry... szczecińskie w charakterze dyrektora. Odmówiłem ze względów... zdrowotnych (choć to i prawda, bo nad morze nie mogę iść ze względu na me nieszczęsne stawy). Postanowiłem zostać w Krakowie, otrzymać tu na przekór przeznaczeniom — mieszkanie, no i tu trwać.
Kiedy zawita Pani do nas? Gdyby to było możliwe, kto wie, czy nie wykorzystałbym Pani uprzejmości i nie skolacjonował z Panią tekstu mego przekładu Śmierci Dantona Buchnera, który chcą mi wydrukować w PIW-ie. Myślałem o tym dlatego, że Pani zna dobrze język niemiecki. Nie wiem jednak, czy teraz, wobec końcowych prób „operety” i innych zajęć, będę się mógł temu poświęcić. I to też zobaczymy! Być może, że pojadę do tego Lublina, żeby nie dać o sobie zapomnieć paru personom, które rade by mnie w zupełnem zapomnieniu obaczyć (czy nie uważa pani, że mój styl upodabnia się do stylu św. Pawła? I... szyk słów!). „Albowiem nigdyśmy nie byli w zmowie pochlebstwa, to pięknie powiedziane. I nie każdy to powiedzieć może.
Widziałem się tu z Władziem Dobrowolskim, który powiedział mi to, co Pani powiedział, a prócz tego, że Billiżanka dezawuuje cały tutejszy teatr dziecięcy i w ogóle o niczym myśleć nie chce. Trzeba więc popędzić jeszcze Zosię Weissównę, bo z nią więcej się liczy niż z Władziem. Billiżanka bawi tu tylko 2 dni na pół miesiąca, a resztę w Warszawie.
Kończę epistołę i dziękuję raz jeszcze za wszystko, razem kartkami z sztambucha, przesyłam ucałowania rączek.
W. Horzyca