DO BRONISŁAWA DĄBROWSKIEGO
Ciężkowice, 23 VIII 1955
Drogi i Kochany Panie Bronisławie,
Siedzę sobie w Ciężkowicach pod Tarnowem i właściwie dopiero teraz wychodzą ze mnie wagony zmęczenia. Pokazuje się, że jak za czasów Kochanowskiego, wieś polska służyć może za najlepsze uzdrowisko. „Gdybym tylko złych snów nie miał”, wszystko byłoby dobrze. Ale, niestety, nie jest, bo moje sny hamletyczne dotyczą — mieszkania.
Ale nie o tym chcę najpierw pisać. Leniwiąc tu na onejże polskiej wsi, zacząłem myśleć o różnych możliwościach teatralnych, między innymi o tym, jak nasz teatr uczci stulecie śmierci Mickiewicza. Wystawić Dziady? Owszem, ale czy ten numer przejdzie? Więc pomyślałem o innej możliwości i o niej chciałbym z Drogim Panem porozmawiać. Za dwa dni wybieram się już do Krakowa, pozwolę więc sobie skomunikować się z Drogim Panem, by móc porozmawiać o tym.
O drugiej sprawie nawet już nie chcę pisać. To sprawa mego mieszkania. I o tym chciałbym coś Panu powiedzieć, bo może nie wie Pan, jaka jest geneza mojego osiedlenia się w Krakowie. To sprawa dość „charakterystyczna”. Pomijając to jednak, powiem Panu szczerze, że oboje z żoną jesteśmy głęboko nieszczęśliwi, że w naszym wieku nie możemy zdobyć się na dwa pokoje, gdzie można by spokojnie bytować. Okazuje się, że nawet zapewnienie ministra niewiele znaczy. A przecież w pewnym sensie powinno to być ultima ratio.
Pozwalam sobie raz jeszcze „położyć” tę sprawę na sercu i prosić Drogiego Pana o interwencję, a raczej o szereg interwencji, gdzie się tylko da.
Licząc na rychłe spotkanie i rozmowę, pozwalam sobie przesłać serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Wielce Szanownych Państwa.
W. Horzyca