DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
Kraków, 10 IX 1955
Mój Najmilszy Koczureczku!
Oczywiście, nie mam nic przeciwko temu, byś została tych parę dni jeszcze w Ciężkowicach, bo w tej chwili jeszcze nic „nie pili”. Myślę więc, że w czwartek, a może w piątek (może nawet lepiej w piątek) mogłabyś zawitać do Krakowa i sądzę, że mogłabyś zajechać do Frydziów [Thotów]. Wprawdzie ja mieszkam tam jeszcze, ale jutro, najdalej pojutrze wyprowadzam się do hotelu, który płaci mi operetka. Zosia wyjechała na miesiąc na praktykę, więc jest u Frydziów pokój wolny i nie zrobisz im tym żadnej subiekcji. Nie mówiłem o tym wszystkim jeszcze z Janką, tylko z Frydziem, który mówi, że to da się zrobić, ale dziś jeszcze pomówię z Janką i myślę, że nic nie będzie miała przeciwko temu.
Co do Cioci, to czuje się ona lepiej, był lekarz, przypisał lekarstwo, ale to starość i zaawansowana skleroza, na co nie ma rady. Już ją głowa mniej boli, chodzi, ale pochylać się nie może i już nie gotuje. Zajeżdżać tam nie ma sensu, bo wprawdzie miejsce jest, ale może by to ciotkę deranżowało. 
Sprawa mieszkania uległa pewnemu niekorzystnemu odchyleniu, bo w łonie PKO powstała cicha opozycja. Ale ja niemniej idę jutro do Drobnera i do Polewki i proszę ich o interwencję. Niezależnie jednak od tego otwierają mi się widoki na jeszcze jedno mieszkanie, niewątpliwie nawet lepsze, ale „z zastrzeżeniami”. Opowiem Ci o tym już tutaj.
Dąbrowski chce, bym zrobił akademię mickiewiczowską na listopad. Tylko tyle. A ja odmówiłem z wielu względów. Nie odmawiam pracy, ale odmawiam odpowiedzialności. Nie chcę się narazić znów na ataki polityczne. Poza tym nic mi nie proponował.
Wyjazd do Lublina rozbił się. Oficjalnie dla braku aktorów w Lublinie, a naprawdę dla innych z pewnością powodów. Więc nie mam na razie nic do roboty.
Z Elą [Luxemburg] też nie doszło tu do dublury Mi. Panowie z operetki, razem z Kluczniokiem, nie okazali się zbytnimi gentelmenami. Więc p. Nierojewska zabrała wczoraj Elę do Zakopanego, skąd w czwartek wracają do Warszawy.
Choć nie mam nic teraz do roboty, wpaść nie mogę, choć kin wie, czy na sobotę, niedzielę nie mógłbym tego zrobić. W tej sprawie jeszcze Ci zatelegrafuję. Posyłam Ci w załączeniu list Lili, który tu przyszedł niedawno.
Na razie tyle. Całuję Cię Kochanie moje, dla Krysi [Leo] ucałowania rączek, synów pozdrawiam.
Wil