DO HUGONA MORYCIŃSKIEGO
Kraków, 17 IX 1955

Szanowny Panie Dyrektorze!
Drogą na Wrocław, i oczywiście z opóźnieniem, otrzymałem dopiero wczoraj list Pański, na który nie omieszkając odpowiadam.
Nie wiem, czy powinienem Panu doradzać Zemstę na początek, bo zawsze spektakle jej tak są zależne od obsady, iż trudno coś o tym mówić, gdy się zespołu nie zna. Paryż raz jeszcze uświadomił nam, że z Zemstą trzeba... ostrożnie. Jeśli zaś chodzi o mnie, to robienie jej nie wchodziłoby w rachubę z dwóch względów: primo, jeszcze nie ustaliłem ostatecznie terminu mego wyjazdu do Lublina dla zrobienia jakiejś sztuki klasycznej (pierwotny termin, wrześniowy, przesunął się), secundo, nie byłaby to praca, która w obecnych warunkach mogłaby mnie zainteresować, a robić tylko dla pieniędzy — nie potrafię. Z tych powodów moja osoba w tym wypadku musi znaleźć się „poza nawiasem”.
Co do innych propozycji, to zdaje mi się, że Pani Wdzięczny Strumyk jest zbyt obsadowa i zbyt kosztowna sztuka. Kilkadziesiąt bardzo wystawnych kostiumów, bardzo przy tym kosztownych, czego nie zrównoważy niekosztowność samych dekoracji. Poza tym ogromna obsada, przy czym musi się mieć niezawodną bohaterkę, samą Wdzięczny Strumyk. Dziś w Polsce może mogłaby to zrobić Maślińska. Więcej takich pań nie widzę. Natomiast, jeśli ma Pan ochotę na chińską sztukę, to kto wie, czy nie sięgnąć do Koła kredowego, ale nie Brechta, tylko wersji czy to Klabunda, tłumaczonej na polskie, czy też może nawet autentyczniejszej wersji Władysława Dobrowolskiego, który przed paru laty robił to w Krakowie, w Młodym Widzu. Tu ani obsada tak wielka, ani wymogi ról nie tak duże, a widowisko może być ciekawe i z pewnością będzie wielkim clou Pańskiego pierwszego sezonu. Co do zrobienia (ewentualnego) tej sztuki przeze mnie, musielibyśmy się porozumieć dopiero po ustaleniu, kiedy będę robił „coś” w Lublinie.
Na razie pozostaję w Krakowie i po staremu będę tymczasem mieszkał w Hotelu Narodowym przy ul. Poselskiej. Gdyby więc przejeżdżał Pan przez Kraków, moglibyśmy się widzieć i pogadać o tym i o owym. Możliwe, że wpadną mi do głowy jakieś nowe możliwości, o których również moglibyśmy pomówić.
Nie wiem, co się tam dzieje w Sopocie? Czy dyr. Biliczak i tow. już urzęduje? Przypuszczam, że tak. A co z Lisowskim? Czy objął Koszalin i czy wyjeżdża tam?
Ja w chwili obecnej muszę „puścić” operetkę po półtora miesiąca, niegraniu, a kto wie, czy nie będę musiał również „ożywić” Ruy Blasa, którego ponoć dyrekcja chce wznowić, może dla
I

 porównania z Świętą Joanną Shawa, którą zaczyna robić Krzemiński w Teatrze Starym. Osobiście jestem nawet rad, że sprawa z Lublinem przesunęła się, gdyż muszę tu walczyć o jakieś mieszkanie, a to cięższa „premiera” niż wszelkie inne. Bardzo bym pragnął, by mi się ta „premiera” udała.
Jestem pod wrażeniem śmierci Dziunia Wiercińskiego. Boże mój! 56 lat! Przecież mógł jeszcze 20 lat pracować w pełni talentu, a tu nagle... Ano trudno, wykruszamy się, ci „sprzed wojny”. Widocznie i Los jest zdania, żeśmy już niepotrzebni.
Zasyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Szanownej i Pana, a dla Pani ucałowania rączek
W. Horzyca