DO KRYSTYNY LEO
Kraków, 9 X 1955
Droga Pani Krysiu!
Drżącą ręką piszę do Pani ten list, a drżącą dlatego, że, zdaje się, mam grypę i wczoraj wieczór termometr pokazywał 37,8; ale dziś jest znacznie lepiej, gorączki (jest rano) nie mam, tylko p. Janka [Thot] prorokuje mi takową może na południe, a na pewno na wieczór. Zobaczymy.
Serdecznie dziękujemy Pani oboje za długi i tak przyjemny list, a za niezwykłą przychylność Pani nawet nie sposób dziękować, bo na to ani słów nie ma, ani pieniędzy, by to opłacić. Więc będziemy, a w szczególności ja, w długach u Drogiej Pani, w długach zresztą najmilszych. Ja mieszkam już z powrotem u Thotów, Stasia u Cioci na Starowiślnej, a sprawy mieszkania pilnujemy, i jeśli jakieś złe siły nie wejdą w paradę, to może dopniemy naszego celu. Oczywiście Stasia, która jest zapaloną zwolenniczką kanarków, choćby na dachu wieżowca, dręczy mnie swymi kanarczymi wizjami, gdy ja jestem raczej w partii szarych wróbli na Podgórzu. Ale wizje okazały się tylko wizjami, od pojutrza wróblowi zaczynają zakładać przewody wodociągowe i gazowe, co tak przyspieszy rozwój sprawy, że kto wie, czy za tydzień, koło 15, nie trzeba robić ingressus. Będzie to co prawda ciężki dla mnie termin — w tych opresjach będę bardzo liczył na pomoc Pani, choć to z mej strony świństwo, że znowu będzie „musiała” Pani opuścić dom i synów, by pomagać niedorajdom w guście niżej podpisanego. Ale „sam chciałeś Georges Dandin” i teraz Szanowną Panią chwytają za słówka. Mam jednak nadzieję, że wszystko to będzie trwało dzień, dwa, by się tylko jako tako uplasować, a potem zwózka mebli itd. Najważniejsze, by dostać ten tapczan czy kanapkę, na której można by spać w tych pustych pokojach. Dlatego trzeba by może liczyć się z przyjazdem Pani gdzieś około następnej niedzieli, zależnie od przebiegu prac instalatorskich. W każdym razie około środy zatelefonuję lub zadepeszuję jeszcze.
Poprzedniej niedzieli byłem w Częstochowie z odczytem, a stamtąd pojechałem do Warszawy, gdzie się spotkałem z dyrekcją lubelską i ustaliliśmy, że pracę nad Eurypidesem zaczniemy w drugiej połowie listopada. Równocześnie, a raczej w dzień później, zgłosił się do mnie tutejszy Teatr Młodego Widza z propozycją zrobienia Igraszek trafu i miłości Marivaux i to w jak najszybszym tempie, do początków grudnia, bo nie mają co grać. Gdy dodam do tego propozycje zrobienia „czegoś” w Częstochowie, a i list Axera, w którym pisze mi, że chce się ze mną porozumieć, to uważam, że na jeden tydzień aż za dużo, czysta abundantia, z której zresztą może nic nie być. Ja w każdym razie zdecydowanie celuję w Lublin i Eurypidesa, bo to mnie interesuje najbardziej. Ale nade wszystko pragnąłbym mieć wreszcie własne mieszkanie, gdzie by, jak mówi Boy, siąść można „na własnym kuprze” i snuć własne myśli. I może Bozia da, że to się stanie?
Zapyta Pani zapewne: „a co pański nos?”, pytanie, które, jak sobie Pani przypomina, zadane Cyranowi de Bergerac, sprowadziło nieuchronną śmierć pytającego. Pani to nie grozi; nie zabiję, a raczej zapłaczę, że jak był płaksiwy, tak jest po dzień dzisiejszy. Miałem pójść do Miłczyńskiego na zbadanie ciśnienia, ale dwa razy go nie zastałem i muszę się wybrać po raz trzeci, by to „uskutecznić”. A swoją drogą, że mi to już bardzo dokucza i że trzeba z tym wreszcie skończyć. Bo trudno być „poetą” z chronicznym katarem w niepokaźnym zresztą nosie.
Żyję w gruncie rzeczy w takim odosobnieniu, że nawet nie mam żadnych plotek teatralnych i nieteatralnych do zakomunikowania. Po Kruczkowskim za jego Odwiedziny jeżdżą jak po łysej kobyle, w teatrach po staremu bałagan, a ja odczuwam niejakie zadowolenie, że to nie ja, że siedzę sobie z boku i przypatruję się. Choć, mimo wszystko, to kosztuje, gdy się patrzy, jak inni robią głupstwa.
Ale wszystkie te sprawy — przyznam się — giną dla mnie i usuwają się „w niebieską dal”, gdy myślę o moim mieszkaniu, które w pewnym sensie decyduje o mej samodzielności i mojej swobodzie. Dlatego cały jestem nastawiony tylko na to jedno i naprawdę bardzo będę Pani zobowiązany, gdy zechce nam Pani pomóc. Stasia będzie musiała prawdopodobnie pojechać na parę dni do Wrocławia, by tam spenetrować sytuację, a ja zostanę na razie tu, by przypilnować przydziału itd. Choć czasem wszystko to wydaje mi [się] po prostu cudem, czymś z Częstochowy, choć w tym wypadku z Krakowa (nawiasem mówiąc, byłem na Jasnej Górze i to robi duże wrażenie nawet na nieultramontanów. Ale może cud ten ziści się. Przyjemnie wiedzieć, że mieszkać się będzie nie po jakichś łobuzach, ale porządnych ludziach, jakimi są pp. Ch. Aha! Onegdaj jedliśmy obiad z p Stanisławem [Leo], który wybiera się do Góreckiego w sprawie posady. Myślę, że go do tego rozpaczliwego kroku pchnęła świadomość, że jako nie pracującego w Krakowie, łatwo mogą go stąd wydalić, choć jest synem człowieka bardzo dla Krakowa zasłużonego.
Co do wstawienia łóżka (wzgl. tej kanapy), to chyba już gdy Pani będzie tutaj. Bo łóżka, „jako takiego”, nie mamy. A brać od Nierojewskiej, to duży zachód. Wolę to, co proponuje Pani.
Na tym kończę epistołę, awizując podobną pióra mej ślubnej małżonki. Rączki serdecznie całuję, dla chłopców i znajomych piękne ukłony.
W. Horzyca