DO KRYSTYNY LEO

Kraków, 1 XI 1955

Droga Pani Krysiu!
Wczoraj rano przyjechałem z Warszawy, skąd w drugim dniu pobytu napisałem do Pani pocztówkę z „raportem” co i jak. Niewiele więcej mam w tej chwili do doniesienia, tzn. z „realiów”. Widziałem się z Mazurkiewiczem (spotkałem go na ulicy) i obiecał mi załatwić. Ale jak długo to będzie trwało? Może tymczasem Rękawka będzie gotowa, bo mówił mi dziś p. Twardzicki, że praca wre. Co to znaczy jedna „rozmowa” z p. S. Jakoby około 15 będzie można mieszkanie objąć. A że ja jakiego 4 muszę na parę dni pojechać do Wrocławia i około 8 wrócę, więc może nie trzeba będzie fatygować wawelskich panów. Natomiast będę wówczas fatygował Wielce Szanowną Panią, bo, naprawdę, bez Pani nie dam sobie rady.
Myślę, że wobec milczenia Lublina będę im musiał napisać, że rezygnuję ze współpracy z nimi. Pili mnie tu Billiżanka, bym robił u niej Igraszki trafu. Może to i lepsze, myślę, finansowo. A Lublin i jego arcypolska niefrasobliwość i lekceważenie sobie wszystkiego, naprawdę mierzi mnie.
Byłem cztery dni w Warszawie i widziałem cztery widowiska. Oczywiście najbardziej ciekawiła mnie Maria Stuart z Leną Eichlerówną. Ale, zdaniem moim, nie udało się jej. A sam spektakl po prostu paskudny. Jeden z moich adwersarzy był na tym spektaklu (Krzemiński) i powiedział mi: „To już chyba nasz (?) Hugo był lepszy”, czym mnie zresztą bynajmniej nie usatysfakcjonował. Widziałem Lorenzaccia, spektakl niepomiernie lepszy od Marii, ale inscenizacyjnie niepomysłowy. Byłem też na operetce Noc w Wenecji, nie cud, ale porządnie zrobione, choć aktorsko gorsze od Krainy (sic!). W końcu byłem na (niecałej) tragedii irlandzko-angielskiego poety, O’Caseya, pt. Cień bohatera (grane wcale nieźle). Widziałem się z mnóstwem ludzi, od zsychającego się już Szyfmana począwszy. Axer chce, żebym coś robił w Narodowym, może Fedrę, może jakiego Shawa w 100-lecie jego urodzin. Szyfman też chce ze mną odbyć jakąś rozmowę. Ale ja się tym wszystkim nie przejmuję. Ja muszę dostać mieszkanie, a w tym „my castle” usiądę sobie dopiero, by pomyśleć, co dalej. Pisałem Pani, że p. Kilianowej nie zastałem. List wysłałem polecony i mam gdzieś recepis. Jeśli Pani życzy sobie, mogę do niej napisać. Albo, jeśli będę miał odczyt o Schillerze w Warszawie, na co się zanosi, to wpadnę do niej i jeszcze ją popilę. Mogę także i we Wrocławiu upominać się o Pani egzemplarz u Chronickiego. Tylko proszę mi zaraz napisać do Wrocław i — a jeszcze lepiej do Stasi — jakie są tytuły oddanych rękopisów.
Mam oczywiście masę kłopotów, wyglądam podobno świetnie i „młodo” (tak stwierdził areopag warszawski), choć im nerwy nie są w szczególnym stanie. Chwała Bogu, że nos mój nabrał przyzwoitych manier, ale żeby się całkiem uspokoił, to nie.
A co się dzieje u Pani? Czy ma Pani jakieś wieści z Łodzi? A od Brończyka? I co pisał Dobraczyński? Łaskawą ewent. odpowiedź proszę skierować do Teatru im. Słowackiego.
Papier się kończy i ja list kończę. Rączki całuję, dla synów pozdrowienia.
W. Horzyca